مبحث ششم در بارهء وجوب محبّت و دوستى با آن حضرت عليه السّلام
« 277 » خداوند مىفرمايد : «
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
» « 1 » :
( بگو به ازاى آن [ رسالت ] پاداشى از شما نمىخواهم ، مگر دوستى در بارهء خويشاوندان . . . ) ، ترديدى نيست كه على عليه السّلام سيّد و بزرگ خاندان نبوّت و نزديكان آن حضرت مىباشد .
« 278 » احمد بن حنبل در مسند خود روايتى را بازگو مىكند ، كه رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم دست
هامش
( 277 ) . مناقب ابن مغازلى ، ص 307 ، حديث 352 در اين سند از سعيد بن جبير از ابن عباس نقل شده كه گفت : به هنگام نزول آيهء شريفهء : «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى» گفتند : يا رسول اللَّه ! كسانى كه خداوند به دوستى آنها أمر نموده كيستند ؟ فرمود : على ، فاطمه و فرزندان آنها ؛ كفاية الطالب گنجى ، باب 11 ، ص 91 ؛ ذخائر العقبى ، ص 25 ؛ مجمع الزوائد هيثمى ، ج 7 ، ص 103 و ج 9 ص 168 ؛ نور الأبصار شبلنجى ، ص 111 .
( 1 ) . شورى ، 42 .
( 278 ) . مسند احمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 77 ؛ مناقب ابن مغازلى ، ص 370 ، حديث 417 ؛ معجم الصغير طبرانى ، ج 2 ، ص 70 ، چاپ مدينه و چاپ دهلى ص 199 ، جامع الصحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 641 ، شمارهء 3733 ؛ تاريخ اصبهان ابو نعيم ، ج 1 ، ص 191 ؛ تاريخ بغداد خطيب بغدادى ، ج 13 ، ص 287 ، شمارهء 7255 .