مبحث پنجم در اين كه على ( عليه السّلام ) جامع فضيلتهاى متضادّ بود كه به اين شرح است
« 213 » اختلافى بين مردم نيست كه على عليه السّلام از همهء مردم زمان خويش پارساتر و زاهدتر بوده تا آنجا كه دنيا را سه طلاقه كرده بود . او روزها روزهدار و شبها به عبادت اشتغال داشت . افطارش از نان جوين سبوس ناگرفتهء خشكيده بود كه در محفظهاى دور از دسترس جاى مىداد و بر آن مهر مىزد ، مبادا كه فرزندانش حسنين عليه السّلام با توجه به عواطف فرزندى ، خورشتى از روغن يا زيتون در كنار آن قرار دهند و عادة انسانى كه تا اين حدّ از لذايذ دنيوى بر كنار باشد ، نيروى جسمانى او ضعيف شده و از تحمل مشكلات زندگى ناتوان خواهد بود ، امّا او با فضيلت زهد و خصلت كنارهگيرى از لذايذ دنيايى آن چنان نيرومند بود كه در فتح خيبر ، درب قلعه را كه هفتاد نفر ، توان بلند كردن آن را
هامش
( 213 ) . به قصار الحكم ذيل خبر ضرار كه فرمود :
قد طلقتك ثلاثا لا رجعة فيها .
و به بحار الأنوار ، ج 41 ، باب 107 ، ص 138 ، روايت عمران بن غفلة در كيفيت طعام آن جناب و در صفحهء 147 ، از همين كتاب در مورد زهد آن حضرت و به ارشاد شيخ مفيد ، ج 1 ، باب دوم فصل 31 ، و در آن خبر گويد : و ذكر أصحاب السيرة ان المسلمين لما انصرفوا ، من خيبر راموا حول الباب فلم يقله منهم الا سبعون رجلا مراجعه نمائيد و نيز علامه مجلسى رحمه اللَّه در بحار ، ج 41 ، باب 113 ، ص 279 از احمد بن حنبل نقل كرده است .