جن و انس برتر و بالاتر است .
« 94 » در جنگ بدر كه بسيارى از مشركان قريش به دست على عليه السّلام نابود شدند ، جبرئيل در صحنه حاضر گرديد و با آواز بلند كه همهء مسلمانان آن را شنيدند اعلام نمود شمشيرى برندهتر از ذو الفقار و جوانمردى شجاعتر از على وجود ندارد .
« 95 » احمد بن حنبل در مسند خويش نوشته كه حسن بن على عليه السّلام [ بعد از شهادت پدر خود ] سخنرانى نمود و در طى سخنانش فرمود : اى مردم روز گذشته ، مردى بزرگوار از شما مفارقت كرد و به سراى ديگر شتافت كه در ميان امتهاى گذشته كسى در دانش از وى سبقت نگرفته و آيندگان نيز او را درك نخواهند كرد ، چرا كه هر گاه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم او را به جنگى مأموريت مىداد ، جبرئيل از سمت راست و ميكائيل از سمت چپ او را همراهى مىكردند و تا پيروزى به دست نمىآورد از ميدان جنگ ، برنمىگشت .
« 96 » خوارزمى گويد : عبد اللَّه بن عايشه از پدرش نقل نموده كه گفت : زمانى كه
هامش
( 94 ) . ترجمة امام على عليه السّلام من تاريخ دمشق ابن عساكر ، ج 1 ، ص 158 ، حديث 197 از ابو جعفر محمد بن على كه فرمود : نداكنندهاى به نام رضوان ، از آسمان ندا داد كه : لا سيف الّا ذو الفقار و لا فتى الّا على ؛ ذخائر العقبى ، ص 74 ؛ الرياض النضره ، ج 2 ، ص 190 ؛ مناقب خوارزمى ، فصل شانزدهم ، ص 102 ؛ العمدهء ابن بطريق ، از ابن مغازلى ، شمارهء 751 و 752 ، ص 382 ؛ مناقب مغازلى ، ص 197 ؛ فرائد السمطين ، ج 1 ، باب 48 ، ص 252 ؛ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 514 ؛ الأغانى ، ج 15 ، ص 192 ؛ ارشاد شيخ مفيد ، باب دوم ، فصل 22 ، ج 1 ، ص 75 و 78 .
( 95 ) . مسند احمد ابن حنبل ، ج 1 ، ص 199 ، فضائل الخمسة ، ج 2 ، ص 394 ؛ المستدرك حاكم ، ج 3 ، ص 172 ، حلية الاولياء ، ج 1 ، ص 65 با اختلاف در لفظ ؛ الطبقات ابن سعد ، ج 3 ، ص 38 با اختلاف در عبارت ؛ خصائص امير المؤمنين عليه السّلام نسائى ، حديث 23 ، ص 46 ، چاپ كويت و چاپ بيروت ، ص 65 ؛ فضائل الخمسة ، ج 2 ، ص 275 ؛ مسند احمد ابن حنبل ، ج 1 ، ص 199 ؛ حلية الاولياء ابو نعيم ، ج 1 ، ص 65 ؛ كنز العمال ، ج 6 ، ص 412 ؛ مجمع الزوائد ؛ ج 9 ، ص 146 با اختلاف در لفظ ؛ ذخائر العقبى ، ص 138 .
( 96 ) . اين روايت در مناقب خوارزمى و در مقتل او وجود ندارد ؛ اما ابن مغازلى آن را در مناقب ، ص 72 ، نقل نموده است به احتمال قوى كلمهء خوارزمى ، در روايت ، سهو قلم شده است .
علامهء مجلسى در بحار الأنوار ، ج 41 ، ص 68 ، باب 106 از فائق نقل كرده است كه : زمانى كه على عليه السّلام در جنگ به مشركان حمله مىنمود ، آنها از شدت ترس ، راه كوهستان را در پيش گرفته فرار مىكردند و اگر قريش او را در ميدان نبرد مشاهده مىكردند ، از خوفى كه در دل آنها پيدا مىشد به يك ديگر وصيت مىكردند ، به همين دليل است كه وقتى چشم يكى از مشركان به وى افتاد كه صفوف لشكر را دريده و پيشروى مىكرد گفت : بيقين فهميدم كه فرشتهء مرگ در آن سمتى كه على جنگ مىكرد بود .