فصل هفدهم هيئت و نجوم
1 - جوّ
( 1 ) هنگامى كه حضرت امير - عليه السلام - خواست به جنگ صفين رود ، اين دعا را كه مشتمل بر چگونگى آفرينش آسمان و زمين و حكمت قرار دادن كوههاست انشاء فرمود : « اللهم رب السقف المرفوع ، و الجوّ المكفوف ، الّذى جعلته مغيضا للّيل و النهار . . . » .
« بار خدايا ! اى پروردگار آسمان بلند ! و جوّ محفوظ از انتشار ، كه قرار دادهاى آن ( جوّ ) را محلّ فرو رفتن شب و روز . . . » « 1 » .
شهرستانى در كتاب « الهيئة و الاسلام » « 2 » آورده : منظور از « جوّ مكفوف » اين است كه جوّ با آن كه به خودى خود اقتضاى پراكندگى و انتشار دارد از آثار قدرت خداى تواناست كه آن را در جاى معيّنى نگهدارى نموده است .
و نيز در شرح « الذي جعلته مغيضا لليل و النهار » مىگويد : كلمهء « مغيض » به معناى جائى است كه آب را مىمكد و آن را به خود جذب مىنمايد ، و گويا آن
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه ، خطبهء 166 .
( 2 ) - الهيئة و الاسلام ، ص 51 .