امام على ( ع ) و خطبه بيان
در تاريخ 14 / 12 / 1972 در صفحه 9 روزنامه النهار مقالهاى تحت عنوان :
« قصيدهاى از امام على ، با نگرشى پيامبرانه و كوبنده » بقلم استاد صبحى حبشى خواندم كه در آن مىگويد : « عبد الرحمن بدوى در كتاب ( انسان كامل در اسلام ) خطبهاى از امام على بن ابى طالب ( ع ) آورده كه برگى از آن را كه مستقيما به شعر مربوط مىشود ، مىچينيم » .
در برگزيده آنچه او از زبان امام آورده آمده است : « من پيشگام تندرم و جنباننده تندباد . من سبب الاسبابم و گوهر كهن ( قدم ) . من نخستين و آخرينم و باطن و ظاهر . من برانگيخته بنى اسرائيلم و سر الاسرار . من وجه اللّهام . . . تا پايان آنچه عرش از ( ذكر ) آن به لرزه مىافتد و هيچ جهان هستى و آسمان و زمينى بدون آن سامان نمىيابد .
علماى شيعه اماميه از جمله علامه مجلسى در البحار و شيخ قمى در سفينه ( البحار ) از گذشتههاى دور به خطبه البيان پرداختهاند . آنان با قاطعيت انتساب اين خطبه غلوآميز را به امام ( ع ) رد نمودهاند و با سندهاى كافى ثابت كردهاند كه اين خطبه از ساختههاى غلوكنندگان است و يك صدا گفتهاند كه هركه صفتى از صفات خالق را به مخلوقى دهد از غلوورزان است و غلو از سوى كتاب خدا و سنت پيامبر ( ص ) و اجماع مسلمانان مردود است . خداوند مىفرمايد :
« يا أَهْلَ الْكِتابِ لا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَ لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ إِنَّمَا