فرمود : « انا حرب لمن حاربكم و سلم لمن سالمكم « 1 » - من با كسى كه با شما مىجنگد در جنگم و با كسى كه با شما در صلح است در صلحم - » و درباره حسن ( ع ) فرمود : « اين فرزند من سيدى است و باشد كه روزى خدا بدست او ميان دو گروه عظيم مسلمان آشتى برقرار كند . . . « 2 »
هامش
( 1 ) - صحيح مسلم : 2 / ق 2 باب 1162 فضائل اهلبيت چ 1349 ه ، شواهد التنزيل : 2 / 39 ح 659 و 706 و 707 الى 768 ، الرياض النضره : 2 / 248 چ دوم ، مطالب السؤول : 1 / 19 چ نجف ، سنن ترمذى : 5 / 327 ح 3205 ، صحيح ترمذى : 5 / 31 ح 3258 و 328 ح 3875 و 361 ح 3963 .
( 2 ) - معالم العتره النبويه : نسخه خطى ورق 61 ، كشف الغمه : 1 / 519 ، المناقب ابن شهر آشوب : 3 / 185 ، الاصابه : 1 / 330 ، مسند احمد : 5 / 51 و 44 و 38 ، العقد الفريد : 1 / 164 ، تهذيب تاريخ دمشق :
4 / 202 ، صحيح بخارى : 2 / 118 و 4 / 141 و 216 ، سنن نسائى : 3 / 107 و 5 / 323 / 3862 ، سنن ابى داود : 2 / 285 و 3 / 118 ، المحاسن : 55 ، مستدرك حاكم : 3 / 169 و 175 ، الاستيعاب : 1 / 384 ، البدايه و النهايه : 8 / 9 ، صحيح ترمذى : 2 / 306 .
قصد پى نويسى درباره اين حديث را نداريم اما اين سوال را مطرح مىكنيم كه انديشمندان و استوار انديشان چگونه اين حديث را - كه مىگويد ميان دو گروه بزرگ مسلمان صلح برقرار مىكند - با حديثهاى وارده زير از پيامبر ( ص ) مقايسه مىكنند : « همانا حسن و حسين ( ع ) در پدربزرگ و مادربزرگ و پدر و مادر نكوترين مردم هستند » و « حسن و حسين دو سبط اين امتند » و « خداوند بهشت را با حسن و حسين آذين بست » و « حسن و حسين سروران جوانان اهل بهشتند » و « حسن و حسين پارهاى از من هستند » و « اگر معاويه را بر فراز منبرم ديديد بكشيد » يا « سنگبارانش كنيد » ( منابع در صفحات پيشين ذكر شده است ) و « واى بر عمار . . . » و همچنين تاسف عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن عمرو عاص بر اينكه با گروه گمراه بودهاند ؟ ! ! ! با اين همه دليل مبرهن از احاديث پيامبر ( ص ) ، باز هم معاويه و يارانش را با لفظ مسلمان خطاب قرار مىدهند ؟