خود با آنان سخن گفت و بار ديگر عدم پذيرش خود راى نسبت به حكميت و پافشارى آنان راى بر آن يادآورى كرد و گفت : همانا شما امرى بس بزرگ پيش آورده ايد . ما راى مشرك مى دانيد و خون مسلمانان مى ريزيد . « 1 » اما اين سخن امام نيز در آنان كارگر نيفتاد .
هامش
أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ »- پيامبر ( ص ) از مومنان به خودشان سزاوارتر است و زنان او مادران ايشانند - پس شما ميان دو گمراهى سرگردانيد و يكى را اختيار كنيد . آيا از عهده اين يكى هم برآمدم ؟
گفتند : به خدا آرى . گفتم : اما اين سخن شما كه نام امير مومنان را از خود برگرفت : رسول خدا در روز حديبيه قريش را فرا خواند تا ميان او و ايشان ( معاهدهاى ) بنويسند . فرمود : بنويس اين چيزى است كه محمد رسول اللّه براساس آن ( صلح ) پيش آورد . گفتند : به خدا سوگند كه اگر تو را رسول مىدانستيم ، هرآينه راهت را بر خانه خدا نمىبستيم و با تو نمىجنگيديم اما بنويس محمد بن عبد اللّه . پس پيامبر ( ص ) فرمود : به خدا سوگند من به راستى پيامبر خدايم هرچند مرا دروغگو پنداريد ، اى على بنويس محمد بن عبد اللّه . پس رسول خدا ( ص ) در حالى كه برتر از على بود اين كار را كرد . آيا از عهده اين يكى نيز برآمدم ؟ گفتند : به خدا آرى . آنگاه بيست هزار تن از ايشان بازگشتند و تنها چهار هزار تن باقى ماندند كه كشته شدند : الفتوح : 2 / 249 ، تذكره الخواص : 65 ، مروج الذهب : 2 / 404 ، تاريخ طبرى : 4 / 52 به بعد ، الكامل : 3 / 334 ، خصائص امير المومنين : 52 - 150 ح 185 ، دلائل النبوه : 4 / 147 ، مناقب خوارزمى : 192 ح 231 ، شرح النهج : 2 / 232 و 10 / 258 ، المصنف عبد الرزاق : 10 / 157 160 ح 18678 ، جامع بيان العلم و فضله : 2 / 103 ، المستدرك : 2 / 150 ، مناقب ابن مغازلى : 406 ح 460 ، البدايه و النهايه : 7 / 287 ، الأغانى : 5 / 9 ، كتاب السنه : 2 / 599 .
( 1 ) - تاريخ طبرى : 4 / 62 ، الكامل : 3 / 137 .