امام ( ع ) فرمود : « مردم را روزگارى رسد كه در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام . در آن روزگار بناى مسجدهاى آنان از بنيان آبادان است و از رستگارى ويران ساكنان و سازندگان آن مساجد بدترين مردم زمينند ، فتنه از آنان در آويزد . آنكه از فتنه به كنار ماند بدان بازش گردانند ، و آنكه از پس افتاد به سويش برانند . خداى تعالى فرمايد : به خود سوگند ، بر آنان فتنهاى بگمارم كه بردبار در آن سرگردان ماند و چنين كرده است ، و ما از خدا مىخواهيم از لغزش غفلت در گذرد . » « 1 »
اين تصوير روشنى از بسيارى از مساجد روزگار ماست كه در معمارى و زيبايى و شكوه و متانت ، آباد اما از لحاظ دين و هدايت و تقوا و رستگارى ، ويران است . نه جمعهاى در آن برپاست و نه جماعتى ، نه معروفى از آن شنيده مىشود و نه جلساتى دينى در آن برگزار مىگردد و جز در موارد نادر كسى به قصد نماز به آن پاى نمىگذارد . اين حقيقت را كه ( امروزه ) به چشم خود مىبينم ، گواه درست و راستى است بر اينكه امام از امور غيبى خبر مىدهد كه آنها را از پيامبر ( ص ) دريافت كرده و پيامبر ( ص ) از جبرئيل و خدا برگرفته است .
روزگارى كه مردم در ياد خدا و بندگى و آموزش فقه و تفسير و حديث در مساجد بر يكديگر پيشى مىگرفتند ، مسجدها كوچك و فروتنانه بودند ، اما اكنون كه هيچ نشانى از آن گذشته درخشان نيست ، ( روزبروز ) بزرگتر و
هامش
آن بيافكنند . اين حكم اسلام درمورد هرمسجدى است كه براى گروهگرايى و تفرقه ميان مسلمانان ايجاد شده باشد .
( 1 ) - نهج البلاغه : حكمت 369 .