جمله مشخصات آن ، اين است كه :
اول : ارجگذارى به عدالت اجتماعى و ارزشهاى انسانى كه امام بزرگوار به خاطر آنها مبارزه كرده بود .
دوم : محكوم نمودن ظلم و نبرد كردن با طغيان و مبارزه با غرور و خود سرى .
سوم : برانگيختن جامعه به سوى عزّت و بلندهمتى ، به پيروى از امام حسين عليه السّلام ، سرور بلندهمتى و پيشتاز كرامت انسانى .
چهارم : عرضه نمودن جهتگيريهاى فكرى و عقيدتى امام بزرگوار .
پنجم : تمجيد امام به صورتى كه هيچيك از شهداى اصلاحات اجتماعى بدان گونه تمجيد نشده بودند ؛ زيرا اصول آن حضرت با عواطف شعراى شيعه آميخته گشت و موج حركت انسانى در نهضت جاويدانش را دريافتند و با برجستهترين صورت كه يك مصلح اجتماعى در روى زمين تقديس مىشود ، به تقديس حضرتش پرداختند .
ششم : ابراز فرومايگى امويان و بيان جنايات آنان در دشمنى با اسلام .
هفتم : شرح مصيبتها و فجايعى كه بر اهل بيت جارى شد .
( 1 ) « سيد محمد سيد گيلانى » مىگويد : « ادبيات شيعه ، تصويرى راستين از ستمكارى جارى شده بر علويان ارائه مىدهد » . وى مىگويد : « كشتار كربلا كه حسين در آن كشته شد و آنچه پس از آن بر علويان پيش آمد ، انگيزهاى نيرومند براى شعرا بود و آنان را به قصايد فراوانى گويا ساخت كه اشكها را روان مىسازند ، دلها را مىسوزانند و جگرها را مىشكافند ، در اين ، عجبى نيست كه آنها بازتاب آن خونهاى بىحساب ريخته شده و آن بدنهاى پارهپاره گشتهاى مىباشند كه بر روى زمين رها شدند تا طعمهاى براى پرندگان باشند . . .
حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 533
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٥٣٣