« آن كس كه نورى روشنىبخش بود ، در كربلا كشته شد و به خاك سپرده نگرديد » .
« اى سبط پيامبر ! خداوند از ما تو را جزاى نيك دهد و دور گرداند از تو خسران را » .
« تو كوه استوارى براى من بودى كه به آن پناه مىبردم ، تو با ما به مهربانى و ديندارى رفتار مىكردى » .
« چه كسى براى يتيمان و سائلان باشد و چه كسى بىنياز مىكند و پناه مىدهد هر مسكينى را ؟ » .
« به خدا ! بعد از او دامادى نمىخواهم تا اينكه ميان شن و گل پنهان گردانيده شوم » .
( 1 ) بعضى از مورخان مىگويند : وى ، يك سال در كنار قبر شريف حضرت ، اقامت نمود و سپس از آنجا دور شد ، در حالى كه مىگفت :
الى الحول ثم السلام عليكما * و من يبك حولا كاملا فقد اعتذر
« تا يك سال و سپس سلام بر شما باد كه هر كس يك سال كامل گريه كند ، معذور خواهد بود » .
( 2 ) اين قول بعيد است ؛ زيرا خانوادهء حسينى ، پس از روز عاشورا همگى از كربلا حركت كردند و بنا به اجماع مورخان ، هيچ كس در آنجا باقى نماند .
وفادارى همسران حضرت تا بدانجا بود كه جناب « عاتكه بنت زيد بن عمرو بن نفيل » همسر آن حضرت ، بر او نوحهسرايى مىكرد و با سوز دل مىگفت :
و احسينا فلا نسيت حسينا * اقصدته اسنة الاعداء