وى خود را معرفى كرد كه فرزند جعفر ؛ شهيد جاويد در اسلام است همان كه دستهايش در راه دعوت اسلامى قطع گرديد و بر اساس فرموده پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خداوند به جاى آنها به وى دو بال عطا فرمود كه با آنها در فردوس برين پرواز كند كه فرزند چنين مرد بزرگى بودن در شرافت و عظمت ، كافى است .
( 1 ) او به نبرد خود ادامه داد كه « عبد اللّه بن قطبه طائى » بر او حمله برد و او را به شهادت رساند « 1 » .
« سليمان بن قته » در رثايش گفت :
و اندبى ان بكيت عونا اخاه * ليس فيما ينوبهم بخذول
فلعمرى لقد اصبت ذوى القر * بى فبكى على المصاب الطويل « 2 »
« سوگوارى كن اگر گريه نمودى ، برادرش عون را كه در يارى رساندن ، كوتاهى نمىنمود » .
« سوگند به جانم ! تو خويشاوندان پيامبر را نوحه مىسرايى پس بر اين مصيبت طولانى ، گريه كن » .
( 2 )
2 - محمد بن عبد اللّه
« محمد بن عبد اللّه بن جعفر » كه مادرش « خوصا » از بنى بكر بن وائل بود « 3 » ، به ميدان جنگ آمد ، در حالى كه رجز مىخواند :
نشكو الى اللّه من العدوان * قتال قوم فى الردى عميان
هامش
( 1 ) الارشاد ، 1 / 107 .
( 2 ) مقاتل الطالبيين ، ص 95 .
( 3 ) همان 95 .