مىفرمايد : « به خدا ! مرگ را جز سعادت نمىبينم و زندگى با ستمكاران را جز فريبى نمىشناسم » . و فرزند نيكوكارش ، حضرت على اكبر در رجزخوانى خود - كه سرود وى در روز عاشورا بود - مىفرمايد :
انا على بن الحسين بن على * نحن و رب البيت اولى بالنبى
و اللّه لا يحكم فينا ابن الدعى
« من على بن حسين بن على هستم ، به پروردگار كعبه سوگند ، ما به پيامبر سزاوارتريم » .
« به خدا ! اين نابكارزاده بر ما حكومت نخواهد كرد » .
امام حسين ، پرتوى از روح خود را بر اصحاب و اهل بيتش افكنده بود و آنان با شادمانى ، مرگ را براى عزّت ، كرامت و بزرگمنشى استقبال نمودند .
( 1 )
ب - شجاعت و پايدارى
نشانهء ديگرى از سرشتهاى اردوگاه امام ، شجاعت بود ، زيرا آنان از بىنظيرترين قهرمانان جهان بودند ، آنان با وجود اندك بودنشان در برابر آن سپاه ستمگر ، پايدارى كردند و روحيهء آنها را در هم شكستند و سنگينترين تلفات را بر آنان وارد نمودند .
( 2 ) مورخ انگليسى « پرس سايكس » مىگويد : « امام حسين و گروه كوچك ياران با ايمانش ، تصميم بر مبارزه تا مرگ گرفتند و با قهرمانى و شجاعتى جنگيدند كه پس از قرنها تا به امروز ، شگفتى و تحسين ما را برمىانگيزد » « 1 » .
امام آنان را با معنويت و روح انقلابىاش پوشانده بود و طبيعى است كه
هامش
( 1 ) پرس سايكس ، تاريخ ايران .