و مسلّم است كه آنان ايمانى به حقانيت آن حضرت نداشتند ، بلكه تنها براى معامله با دولت اموى و دريافت مال و منال از آن ، به اين كار دست زده بودند ، همان گونه كه امام اين مطلب را در برابر يارانش ، به صراحت اعلام فرمود .
( 1 ) 4 - از ميان آن نامهها اين نامه است : « ما خود را بر تو نگهداشتهايم و در نماز حاكمان شركت نمىكنيم ، پس بر ما وارد شو كه ما صد هزار شمشير به دست هستيم و ستم در ميانمان ، گسترش يافته و در بين ما به غير كتاب خدا و سنّت پيامبرش عمل مىشود ، اميدواريم كه خداوند ما را به وسيلهء تو بر حق ، فراهم آورد و به دست تو ، ظلم را از ما دور سازد كه تو به اين امر از يزيد و پدرش ، شايستهتر هستى ، او امّت را غصب كرده ، شراب نوشيده و با ميمون و طنبور بازى نموده و دين را بازيچه قرار داده است » « 1 » .
( 2 ) 5 - تودهء مردم كوفه نامهء زير را نوشتند و امضا نمودند كه متن آن چنين است : « به حسين بن على امير المؤمنين ، از شيعيان پدرش عليه السّلام اما بعد :
مردم منتظر تو هستند ، نظرى به جز تو ندارند ، بشتاب ، بشتاب ، اى فرزند رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله شايد خداوند ما را به وسيلهء تو بر حق فراهم آورد و به وسيلهء تو اسلام و مسلمين را تأييد كند . . . سلام فراوان و كامل بر تو و رحمت خدا و بركاتش » « 2 » .
( 3 ) 6 - جمعى ديگر ، اين نامه مختصر را به آن حضرت نوشتند : « ما همراه تو هستيم و صد هزار شمشير به دست ، همراه ما هستند » « 3 » .
هامش
( 1 ) تذكرة الخواص ، ص 237 . سيد محمود قادنى ، الصراط السوى من مناقب آل النبى ، از كتابهاى كپىشدهء كتابخانهء امام امير المؤمنين و به صورتى خلاصه ، مسعودى آن را در مروج الذهب 3 / 54 روايت كرده است .
( 2 ) وسيلة المآل ، ص 185 . ابن صباغ ، الفصول المهمة ، ص 184 .
( 3 ) انساب الاشراف ، ق 1 ، ج 1 .