( 1 ) 2 - اين ابيات حكيمانه به آن حضرت نسبت داده شده است :
اذا ما عضك الدهر * فلا تجنح الى الخلق
و لا تسأل سوى اللّه * تعالى قاسم الرزق
فلو عشت و طوفت * من الغرب الى الشرق
لما صادفت من يقد * ر أن يسعد أو يشقى « 1 »
« هرگاه روزگار تو را نيش زند ، به سوى مردم روى نياور » .
« و جز از خداى تعالى كه تقسيم كنندهء روزى است ، چيزى طلب مكن » .
« كه اگر زنده بمانى و از غرب تا شرق را بگردى » .
« كسى را نمىيابى كه بتواند سعادتمند سازد و يا بدبخت نمايد » .
اين شعر ، بر قناعت ، بزرگمنشى و عدم خضوع در برابر ديگران تشويق مىنمايد و انسان را وامىدارد كه از كسى چيزى درخواست نكند ، جز پروردگارش كه جريان امور به دست اوست .
( 2 ) 3 - آن حضرت عليه السّلام فرمود :
اغن عن المخلوق بالخالق * تغن عن الكاذب و الصادق
و استرزق الرحمن من فضله * فليس غير اللّه من رازق
من ظن أن الناس يغنونه * فليس بالرحمن بالواثق
أو ظن أن المال من كسبه * زلت به النعلان من حالق « 2 » .
« به آفريدگار از آفريده ، بىنياز شو كه از دروغگو و راستگو بىنياز مىشوى » .
« و از خداوند رحمان به فضلش روزى طلب كن كه جز خداوند كسى روزى دهنده نباشد » .
هامش
( 1 ) كشف الغمة 2 / 34 - 35 . الفصول المهمّة ، ص 180 .
( 2 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 231 .