أسب مرا پيدا كند اين گندم را به أو مى دهم ) لازم نيست بگويد آن گندم مال
كجاست وقيمت آن چيست ، وهمچنين اگر مال را معين نكند ، مثلا بگويد : ( كسى
كه أسب مرا پيدا كند ده من گندم به أو مى دهم ) جعاله صحيح است ، ولى احتياط
مؤكد آن است كه خصوصيات آن را كاملا معين نمايد .
مسأله 2250 - اگر جاعل مزد معينى براي كار قرار ندهد ، مثلا بگويد : ( هر كس بچهء
مرا پيدا كند پولى به أو مى دهم ) ومقدار آن را معين نكند ، چنانچه كسى آن عمل را
انجام دهد ، بايد مزد أو را به مقدارى كه كار أو در نظر مردم ارزش دارد بدهد .
مسأله 2251 - اگر عامل پيش از قرارداد كار را انجام داده باشد ، يا بعد از قرارداد به
قصد اين كه پول نگيرد انجام دهد ، حق مزد گرفتن ندارد .
مسأله 2252 - پيش از آن كه عامل شروع به كار كند ، جاعل مى تواند از قرار خود
برگردد .
مسأله 2253 - بعد از آن كه عامل شروع به كار كرد ، اگر جاعل بخواهد از قرار خود
برگردد اشكال دارد .
مسأله 2254 - عامل مى تواند عمل را ناتمام بگذارد ، ولى اگر تمام نكردن عمل
موجب ضرر جاعل شود ، بايد آن را تمام نمايد ، مثلا اگر كسى بگويد : ( هر كس چشم مرا
عمل كند فلان مقدار به أو مى دهم ) وجراح شروع به عمل كند ، چنانچه طورى باشد كه
اگر عمل را تمام نكند چشم معيوب مى شود ، بايد آن را تمام نمايد ، ودر صورتي كه
ناتمام بگذارد حقي بر جاعل ندارد ، وضامن عيب وضرر هم مى باشد .
مسأله 2255 - اگر عامل كار را ناتمام بگذارد ، چنانچه آن كار مثل پيدا كردن أسب
است كه تا تمام نشود براي جاعل فايده ندارد ، عامل نمى تواند چيزى مطالبه كند ،
وهمچنين است اگر جاعل مزد را براي تمام كردن عمل قرار بگذارد ، مثلا بگويد : ( هر
كس لباس مرا بدوزد ده تومان به أو مى دهم ) ولى اگر مقصودش اين باشد كه هر
مقدار از عمل كه انجام گيرد براي آن مقدار مزد بدهد ، جاعل بايد مزد مقدارى را كه
انجام شده به عامل بدهد ، اگر چه احتياط اين است كه به طور مصالحه يكديگر را
راضى نمايند .