بفرستند برود وهر وقت از رفتن جلوگيرى كنند بايستد ونيز بايد عادتش
اين باشد كه تا صاحبش نرسد از شكار نخورد ، ولى اگر اتفاقا از شكار
بخورد اشكال ندارد . دوم - صاحبش آن را بفرستد واگر پيش خود دنبال
شكار رود وحيواني را شكار كند خوردن آن حيوان حرام است . بلكه اگر
پيش خود دنبال شكار رود وبعدا صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار
برساند ، اگر چه بواسطة صداى صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب
بايد از خوردن آن شكار خوددارى نمايند . سوم - كسى كه سگ را مىفرستد
بايد مسلمان باشد يا بچه مسلمان باشد كه خوب وبد را بفهمد واگر كافر يا
كسى كه اظهار دشمنى با أهل بيت پيغمبر صلى الله عليه وآله مىكند سگ را
بفرستد ، شكار آن سگ حرام است . چهارم - وقت فرستادن سگ نام خدا را
ببرد واگر عمدا نام خدا را نبرد ، آن شكار حرام است ولى اگر فراموش كند
اشكال ندارد . پنچم - شكار بواسطة زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد
پس اگر سگ شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال
نيست . ششم - كسى كه سگ را فرستاده ، وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ، يا
اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد وچنانچه وقتي برسد كه
به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست .
مسأله 2619 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند سر
حيوان را ببرد ، چنانچه مثلا بواسطة بيرون آوردن كارد ومانند آن وقت
بگذرد وآن حيوان بميرد حلال است ، ولى اگر چيزى همراه أو نباشد كه با
آن سر حيوان را ببرد وحيوان بميرد احتياط واجب آنست كه از خوردن آن
خوددارى كنند .
مسأله 2620 - اگر چند سگ را بفرستند وبا هم حيواني را شكار كنند
چنانچه همه آنها داراى شرائطى كه در مسأله ( 2618 ) گفته شد بودهاند
شكار حلال است واگر يكى از آنها داراى شرائط نبوده ، شكار حرام است .