حرف آنها اطمينان پيدا كند .
4 - اين كه كسى بگويد صبح شده وانسان گمان كند شوخى مىكند يا دروغ
مىگويد وچيزى بخورد بعد معلوم شود صبح بوده است ، در حالي كه خودش به
تنهايى مىتوانست تحقيق كند .
5 - دو نفر عادل يا شخص موثقى بگويد كه مغرب شده است ، وانسان از گفته
آنان اطمينان پيدا كند وافطار نمايد ، اما بعدا بفهمد مغرب نشده بود .
6 - انسان به خاطر تاريكى افطار كند ، بعد بفهمد مغرب نبوده است ، ولى بنابر
احتياط واجب نيز در اين صورت بايد كفاره بدهد ، ولى اگر به خاطر تاريكى اطمينان
داشت مغرب شده وافطار كرد ، بعد معلوم شد مغرب نبوده ، كفاره ندارد ، بلكه بنا بر
اظهر قضا هم واجب نيست .
7 - كسى كه غسل جنابت را فراموش كند وروزه بگيرد ، يا اين كه تمام روز را
خواب باشد ونيت روزه نكرده باشد ، يا روزه گرفتن را فراموش كند .
8 - شخص نابينا يا زندانى بدون سؤال وتحقيق از صبح شدن ، كارى كه روزه
را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است .
( 1345 ) اگر كسى عمدا قى كند روزه اش باطل است وقضا دارد ، ولى كفاره
واجب نيست ودر صورت اماله كردن با چيز روان ، بنابر احتياط واجب ، كفاره لازم
است .
( 1346 ) مضمضه كردن ، يعنى آب در دهان گردانيدن ، براي روزه دار جايز است
حتى اگر براي غير وضو ، مثل خنك شدن باشد ، وبهتر است در غير وضو اين كار را
انجام ندهد ، ومستحب است بعد از مضمضه ، سه مرتبه آب دهان را بيرون بريزد ،
ولى اگر براي غير وضوى واجب وغير مداوا مضمضه يا استنشاق كرد ، وبدون
اختيار آب در حلق أو فرو رفت ، بنا بر احتياط واجب بايد قضاى اين روزه را بگيرد .
( 1347 ) اگر روزه دار براي درمان غير ضروري در بيني يا گوش دارو بريزد يا
سرمه بكشد اگر نداند كه دارو به حلق مىرسد ولى اتفاقا از اين مجارى به حلق
رسيد وپائين رفت بنا بر احتياط واجب بايد قضاى روزه را بگيرد اما اگر بداند كه به
حلق مىرسد ، بنا بر اظهر روزه باطل وقضاى آن واجب است .