نشده ، بايد بجا آورد واگر مشغول ركن بعد شده نمازش صحيح است ، بنابر اين اگر
مثلا در قنوت يادش بيايد كه حمد را نخوانده ، بايد بخواند واگر در ركوع يادش بيايد
نماز أو صحيح است .
( 965 ) اگر شك كند كه سلام نماز را گفته يا نه ، در صورتي كه مشغول تعقيب
نماز شده يا به سبب انجام كارى كه نماز را به هم مىزند از حال نمازگزار خارج شده ، به
شك خود اعتنا نمىكند ، ودر صورت دوم در بعضي از موارد احتياط مستحب در
اعاده است ، واگر پيش از اينها شك كند بايد سلام را بگويد ، واما اگر در صحيح
بودن سلام شك كند ، چه مشغول كار ديگر شده باشد يا نه ، بايد به شك خود اعتنا
ننمايد .
( 966 ) اگر در صحيح بودن چيزى شك كند ، مثلا تكبيرة الاحرام گفت يا حمد
خواند ويا آية اى را خواند وشك كرد صحيح گفته يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند .
( 967 ) اگر كسى در نماز شك كرد كه ظهر را قصد كرده يا عصر را ، ومى داند كه
قبلا ظهر را نخوانده يا شك در خواندن آن دارد ، پس اگر در وقت مختص به ظهر يا
وقت مشترك است ، قصد نماز ظهر را مىكند ، واگر در وقت مختص به عصر است
اگر تا حال قصد انجام تكليف فعلى را داشته قصد نماز عصر مىنمايد وآن را تمام
مىكند ، واگر مىداند كه نماز ظهر را قبلا خوانده ، پس با قصد انجام تكليف فعلى
قصد نماز عصر مىكند وآن را تمام مىكند ، چه در وقت مشترك باشد وچه در
وقت مختص به عصر .
2 - شك بعد از سلام
( 968 ) اگر بعد از سلام شك كند كه نمازش صحيح بوده يا نه ، مثلا شك كند
ركوع كرده يا نه ، يا بعد از سلام نماز چهار ركعتي شك كند كه چهار ركعت خوانده يا
پنج ركعت ، به شك خود اعتنا نكند ، ولى اگر هر دو طرف شك أو باطل باشد ، مثلا
بعد از سلام نماز چهار ركعتي شك كند كه سه يا پنج ركعت خوانده ، نمازش باطل
است .