معين كند بنا بر أحوط .
( 781 ) انسان بايد از أول تا آخر نماز به نيت خود باقي باشد ، پس اگر در بين
نماز به طورى غافل شود كه اگر بپرسند چه مىكنى ؟ نداند چه بگويد ، نمازش
باطل است .
( 782 ) انسان بايد فقط براي انجام امر خداوند عالم نماز بخواند ، پس كسى كه
ريا كند ، يعنى براي نشان دادن به مردم نماز بخواند ، نمازش بنابر أحوط باطل است ،
خواه فقط براي مردم باشد ، يا خدا ومردم هر دو را در نظر بگيرد .
( 783 ) اگر قسمتى از نماز را هم براي غير خدا به جا آورد ، نماز باطل است ،
چه آن قسمت ، واجب باشد مثل حمد وسوره وچه مستحب باشد مانند قنوت ،
وچه از افعال نماز باشد يا از قبيل دعا وذكر باشد ، مگر اين كه از چيزهايى باشد كه
شرط صحيح بودن نماز است ولى قصد قربت در انجام آن لازم نيست ، مثل
پوشاندن عورت .
( 784 ) اگر كسى مثلا خواست نماز ظهر بخواند ولى موقع شروع در نماز
اشتباها بجاى لفظ ظهر لفظ عصر به زبان أو آمد يا اين كه در قلبش به جاى ظهر مثلا
عصر اشتباها خطور كرد ولى انگيزه أو از اين عمل نماز ظهر بود ، مانعى ندارد ونماز
أو صحيح است .
( 785 ) عدول نيت از نافله به فريضة وبالعكس جايز نيست ودر صورت
عدول در مورد أول ، نماز نه نافله حساب مىشود ونه فريضة ولى در مورد دوم
بعضي از موارد استثناء شده است ، چنانچه در مسائل نماز جماعت خواهد آمد .
قيام ( ايستادن )
( 786 ) قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام بنا بر ظاهر وقيام پيش از ركوع كه آن
را قيام متصل به ركوع مىگويند ركن است . ولى قيام در موقع خواندن حمد وسوره
وقيام بعد از ركوع ركن نيست واگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند ، نمازش
صحيح است .