خلاف احتياط است .
( 771 ) اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه ، بايد اذان را بگويد ،
ولى اگر مشغول اقامه شود وشك كند كه اذان گفته يا نه ، گفتن اذان لازم نيست .
( 772 ) اگر در بين اذان يا اقامه ، پيش از آن كه قسمتى را بگويد شك كند كه
قسمت پيش از آن را گفته يا نه ، بايد قسمتى را كه در گفتن آن شك كرده بگويد ، ولى
اگر در حال گفتن قسمتى از اذان يا اقامه شك كند جمله قبلي را گفته يا نه ، بعيد
نيست گفتن آن لازم نباشد .
( 773 ) مستحب است انسان در موقع گفتن اذان ، رو به قبله بايستد وبا وضو يا
غسل باشد . ولى در اقامه بنا بر أحوط با وضو يا غسل بودن شرط است ، ودر اذانى
كه براي اعلام داخل شدن وقت است مستحب است جاى بلندى بايستد ودستها
را به گوش بگذارد وصدا را بلند نمايد وبكشد وبين جمله هاى اذان كمي فاصله
دهد وبين آنها حرف نزند .
( 774 ) مستحب است بدن انسان در موقع گفتن اقامه آرام باشد وآن را از اذان
آهسته تر بگويد وبين جمله هاى آن كمتر از اذان فاصله دهد ولى جمله ها را به هم
نچسباند ، وبه خلاف اذان كه با تأنى گفته مىشود اقامه را سريع تر بگويد .
( 775 ) مستحب است بين اذان واقامه - در غير نماز مغرب - دو ركعت نماز
بخواند ودر صورت نخواندن نافله قدرى بنشيند يا سجده نمايد يا قدمي بردارد ،
ودر مغرب كافى است قدرى ساكت شود يا قدمي بردارد ، وحرف زدن بين اذان
واقامه نماز صبح ، اگر ذكر نباشد مكروه است .
( 776 ) مستحب است كسى را كه براي گفتن اذان معين مىكنند عادل وبينا
ووقت شناس باشد يا اين كه راهنما داشته باشد ، وصدايش بلند باشد واذان را در
جاى بلند بگويد .
( 777 ) مؤذن در مقابل اذان گفتن بنا بر احتياط واجب نبايد مزد بگيرد واما
چيزى كه عنوان مزد ندارد جايز است ، مثل ارتزاق از بيت المال ويا موقوفه اى كه از
در آمد آن براي مؤذن سهمى در نظر گرفته شده است .