مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 477

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٧٧

نذر كند صدقه بدهد وجنس ومقدار آن را معين نكند ، وچيزى بدهد كه بگويند صدقه داده ، به نذر عمل كرده است ، واگر نذر كند كارى براي خدا بجا آورد چنانچه يك نماز بخواند يا يك روز روزه بگيرد يا چيزى صدقه بدهد نذر خود را وفا كرده است . ( مسأله 2575 ) : هر گاه كسى اختياري به نذر خود عمل نكند بايد كفاره بدهد ، مانند اين كه نذر كرده روز معينى را روزه بگيرد اگر عمدى آن روز را روزه نگيرد بايد گذشته از قضاى آن روز كفاره هم بدهد ، چنان كه در كفاره مخالفت قسم خواهد آمد . وأحوط اين است كه كفاره اش يك بنده آزاد كردن يا شصت روز پى در پى روزه گرفتن ، ويا شصت فقير را اطعام كردن است ، ولى در آن روز مىتواند اختياري مسافرت كند وروزه را نگيرد . وچنانچه در سفر باشد لازم نيست قصد اقامه كرده وروزه بگيرد ، واگر از جهت سفر يا عذر ديگرى مانند بيمارى يا حيض روزه نگيرد لازم است روزه را قضا كند . ( مسأله 2576 ) : اگر نذر كند كه تا وقت معينى عملي را ترك كند ، پس از گذشتن آن وقت مىتواند آن عمل را بجا آورد ، واگر پيش از گذشتن آن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد ، چيزى بر أو واجب نيست ، ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را بجا نياورد ، وچنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بي عذر آن عمل را انجام دهد بايد كفاره بدهد . ( مسأله 2577 ) : كسى كه نذر كرده عملي را ترك كند ووقتي براي آن معين نكرده است ، اگر از روى فراموشى ، يا ناچارى ، يا غفلت ، آن عمل را انجام دهد كفاره بر أو واجب نيست ، ولى بعدا هر گاه اختياري آن را بجا آورد ، بايد كفاره بدهد . ( مسأله 2578 ) : اگر نذر كند كه در هر هفته روز معينى را - مانند روز جمعه - روزه بگيرد ، چنانچه يكى از جمعه ها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند سفر يا حيض براي أو پيدا شود ، بايد آن روز را روزه نگيرد وبه احتياط واجب آن را قضا كند .