مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 339

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٣٣٩

خشك شدن خرما وانگور ، مكلف بايد زكات را به فقير بدهد ، يا از مال خود جدا كند ، وزكات طلا ونقره وگاو وگوسفند وشتر را پس از پايان ماه يازدهم بايد به فقير بدهد ، يا از مال خود جدا نمايد ، ونيز اگر منتظر فقير معينى باشد يا بخواهد به فقيرى بدهد كه از جهتي برترى دارد ، أحوط آن است كه جدا كند . ( مسأله 1897 ) : پس از جدا كردن زكات بنابر احتياط ، لازم است فورى به مستحق برساند ، مگر آن كه به فقير دسترسى نداشته يا براي مستحق معينى كنار گذاشته باشد . ( مسأله 1898 ) : كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند ، اگر ندهد وبه سبب كوتاهى كردن أو از بين برود ، بايد عوض آن را بدهد . ( مسأله 1899 ) : كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند ، اگر زكات را ندهد وبدون كوتاهى در نگهدارى آن از بين برود ، چنانچه دادن زكات را به اندازه اى تأخير انداخته كه نمىگويند فورى داده بايد عوض آن را بدهد ، واگر به اين مقدار تأخير نينداخته ، چنانچه مستحق حاضر نبوده ، چيزى بر أو واجب نيست ، واگر مستحق حاضر بوده بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را بدهد . ( مسأله 1900 ) : اگر زكات را از خود مال كنار بگذارد ، مىتواند در بقيه آن تصرف كند ، واگر از مال ديگرش كنار بگذارد ، مىتواند در تمام مال تصرف نمايد . ( مسأله 1901 ) : مكلف نمىتواند زكاتى را كه كنار گذاشته براي خود بردارد وچيز ديگرى به جاى آن بگذارد . ( مسأله 1902 ) : منفعت زكات كنار گذاشته شده مال فقير است ، مانند اين كه گوسفندى كه بچه مىزايد يا شير آن . ( مسأله 1903 ) : اگر هنگام كنار گذاشتن زكات مستحقي حاضر باشد احتياط آن است زكات را به أو بدهد ، مگر كسى را در نظر دارد كه دادن زكات به أو از جهتي بهتر باشد . ( مسأله 1904 ) : جايز نيست بي اجازه حاكم شرع با مال كنار گذاشته شده براي زكات تجارت كند ، واگر تجارت كند وضرر نمايد ، نبايد چيزى از زكات كم