( مسأله 1881 ) : به شرابخوار نمىتوان زكات داد ، بلكه كسى كه آشكارا
معصيت كبيره مىكند يا نماز نمىخواند هر چند آشكارا نباشد احتياط لازم آن
است كه زكات ندهند .
( مسأله 1882 ) : بدهكارى كه قرضش معصيت نبوده ، ونيز براي نفقه واجب
بر زكات دهنده قرض نكرده ، مىتوان قرضش را از زكات داد .
( مسأله 1883 ) : شخص نمىتواند مخارج كساني را كه مانند أولاد خرجشان
بر أو واجب است از زكات بدهد ، ولى اگر مخارج آنان را ندهد ديگران مىتوانند
به آنان زكات بدهند .
( مسأله 1884 ) : اگر شخص زكات را به پسر فقير خود بدهد كه هزينه زن
ونوكر وكلفت خود كند اشكال ندارد .
( مسأله 1885 ) : اگر پسر به كتابهاى علمي ديني نياز دارد پدر مىتواند زكات
را در اين راه مصرف نمايد .
( مسأله 1886 ) : پدرى كه توان تزويج پسرش را ندارد مىتواند از زكات
براي پسرش زن بگيرد ، وهم چنين است پسر نسبت به پدر .
( مسأله 1887 ) : به زنى كه شوهرش به طوع ورغبت ويا به وأدار كردن
مخارج أو را مىدهد ، نمىتوان زكات داد .
( مسأله 1888 ) : زنى كه به عقد موقت كسى در آمده ، اگر فقير باشد ، شوهرش
وديگران مىتوانند به أو زكات بدهند ، ولى اگر شوهرش در ضمن عقد شرط كند
كه مخارج أو را بدهد ، يا به جهت ديگرى دادن مخارجش بر أو واجب باشد ،
چنانچه مخارج آن زن را بدهد نمىتوان به آن زن زكات داد .
( مسأله 1889 ) : زن مىتواند به شوهر فقير خود زكات بدهد ، هر چند شوهر
زكات را صرف هزينه خود آن زن نمايد .
( مسأله 1890 ) : سيد نمىتواند زكات غير سيد را مصرف كند ، ولى اگر
خمس وساير وجوهات براي مخارج أو كافى نيست واز گرفتن زكات ناچار
باشد ، مىتواند روزانه از مصرف في سبيل الله زكات غير سيد را بگيرد . وأحوط
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 337
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٣٣٧