مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 342

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٣٤٢

واحتمال مىدهد قصد مالك اين بوده كه به غير بدهد ، بنابر احتياط لازم خودش بر ندارد . ( مسأله 1920 ) : فقيرى كه شتر وگاو وگوسفند وطلا ونقره را بابت زكات گرفته ، وشرطهاى وجوب زكات در آنها جمع گشته ، بايد زكات آنها را بدهد . ( مسأله 1921 ) : اگر دو نفر در مالي كه زكات آن واجب شده با هم شريك باشند ويكى از آنان زكات قسمت خود را بدهد سپس مال را تقسيم كنند ، چنانچه بداند شريكش زكات قسمت خود را نداده وبعدا نيز نمىدهد تصرف أو در سهم خودش هم اشكال دارد ، مگر اين كه زكات شريك را تبرعى با اذن أو ودر صورت امتناع با اذن حاكم بدهد . ( مسأله 1922 ) : كسى كه خمس يا زكات بدهكار است وكفاره ونذر ومانند اينها هم بر أو واجب است وقرض هم دارد ، چنانچه نتواند همه آنها را بدهد ، اگر مالي كه خمس يا زكات آن واجب شده از بين نرفته باشد ، بايد خمس وزكات را بدهد ، واگر از بين رفته باشد احتياط كند به أداء قرضى كه وقت پرداخت آن رسيده وطلبكار نيز مطالبه مىنمايد ، وخمس را مقدم بدارد ، سپس زكات ، وسپس به نذر عمل كند . ( مسأله 1923 ) : كسى كه خمس يا زكات بدهكار است وحجة الاسلام بر أو واجب است وقرض هم دارد ، اگر بميرد ومال أو براي همه آنها كافى نباشد ، چنانچه مالي كه خمس وزكات آن واجب شده ، از بين نرفته باشد ، بايد خمس يا زكات را بدهند ، ودر بقيه مالش چنانچه قرض مقدم بر وجوب حج بوده آن را مقدم بدارند . واگر مالي كه خمس وزكات آن واجب شده از بين رفته باشد ، بايد مال أو را صرف حج بنمايند ، وچنانچه چيزى باقي باشد به خمس وزكات وقرض قسمت كنند . ( مسأله 1924 ) : كسى كه مشغول تحصيل علم است واگر تحصيل نكند مىتواند براي معاش خود كسب كند ، چنانچه تحصيل آن علم ، واجب باشد مىتوان به أو زكات داد ، واگر تحصيل آن علم مستحب باشد ، زكات دادن به أو