اين است كه به عنوان في سبيل الله به أو داده شود .
( مسأله 1891 ) : به كسى كه معلوم نيست سيد است يا نه ، چنانچه بداند زكات
غير سيد است وقبول كند ، ودر شهر خود مشهور به سيادت نباشد ، مىتوان زكات
داد . واگر به عنوان في سبيل الله بدهد در هر حال اشكال ندارد .
نيت زكات
( مسأله 1892 ) : مكلف بايد زكات را به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان
خداوند متعال بدهد ، ودر نيت معين كند كه آنچه مىدهد زكات طلا يا نقره يا گندم
يا جو يا گاو يا گوسفند ويا زكات فطره است .
( مسأله 1893 ) : كسى كه زكات چند مال بر أو واجب شده ، اگر مقدارى
زكات بدهد ونيت هيچ كدام آنها را نكند ، چنانچه چيزى را كه داده مقدار زكات از
همان است كه زكات به آن تعلق گرفته ، زكات همان جنس حساب مىشود . ولى
اگر از غير آن بدهد چه از همان جنس يا از غير آن مانند پول باشد كه هم جنس
هيچ كدام آنها نيست ، محسوب شدن از يكى از آنها ويا تقسيم بر همه آنها محل
اشكال است ، چه آن كه متوقف بر قصد است .
( مسأله 1894 ) : اگر كسى را وكيل كند كه زكات مالش را بدهد بايد وكيل
هنگام پرداخت آن نيت زكات موكل را از طرف موكل كند ، مگر اين كه أو را در
رساندن زكات به مستحق وكيل نمايد ، كه بايد صاحب مال نيت زكات كند ، اگر چه
احتياط آن است در هر دو صورت ، موكل ووكيل هر دو نيت كنند ، وأحوط اين
است كه نيت أو تا زمان رسيدن زكات به فقير مستمر باشد .
( مسأله 1895 ) : اگر بي قصد قربت زكات را به فقير بدهد وپيش از آن كه آن
مال از بين برود نيت زكات كند ، زكات حساب مىشود . واحتياط آن است دوباره
قبض بدهد .
مسائل متفرقة زكات
( مسأله 1896 ) : بنابر احتياط واجب هنگام جداسازى كاه از گندم وجو
و