خانه بودند ، از جا كندند . به هنگام كندن و خراب كردن به آنان گفتند : اگر بيرون نرويد بر سرتان خراب مىكنيم . ناچار آنان خارج شدند . . . .
وليد بن عبد الملك به يكى از اطرافيانش گفت : واى به حال تو ! من چه كنم ؟
اينجا خانهء او و خانهء مادرش مىباشد . چه چارهاى مىانديشى ؟ گفت : مسجد را توسعه داده اين خانه را جزو مسجد كن . « 1 »
( 1 ) چنين روايت شده است : هنگامى كه فاطمه دختر امام حسين عليه السّلام و شوهرش حسن بن حسن را از خانه مسكونى خود كه همان خانه حضرت فاطمه عليها السّلام باشد ، اخراج و خانه را خراب كردند ، حسن بن حسن پسرش جعفر را - كه بزرگترين فرزندانش بود - فرستاد و گفت : آن قدر در آنجا بايست تا بسازند و بين فلان سنگ را كه با مشخّصاتى اين چنين است آيا در ساختمان خود به كار مىبرند يا نه ؟ وى آن قدر ايستاد تا اينكه ديوارها را بالا برده سنگ را خارج كردند . جعفر نزد پدرش آمده به او خبر داد . وى سر به سجده گذارده گفت : اين سنگى است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هنگامى كه به خانهء حضرت فاطمه مىآمد ، به سوى آن نماز مىخواند و يا حضرت فاطمه به آن نماز مىخواند .
حضرت رضا عليه السّلام فرمود : حضرت زهرا عليها السّلام حسنين را روى اين سنگ متولّد ساخت .
يحيى گويد : حسين بن عبد اللّه بن عبد اللّه بن الحسين را - كه مردى در بين ما از او برتر و گرامىتر نيست - ديدم كه هرگاه جايى از بدنش درد مىكرد قدرى از سنگريزههاى آن سنگ برمىداشت و به بدنش مىماليد . و ما آن سنگ را مىديديم تا اينكه مسجد را تجديد بنا كردند كه ديگر آن را نديديم . « 2 »
پس از دفن حضرت زهرا عليها السّلام
حضرت على عليه السّلام به هنگام ارتحال حضرت زهرا عليها السّلام چنين سرود :
هامش
( 1 ) وفاء الوفاء ، ج 2 صص 514 - 513 .
( 2 ) وفاء الوفاء ، ص 572 .