امير المؤمنين عليه السّلام به خاطر اهداف فاسد و تباهشان ، به مطالبى ساختگى و جعلى تمسّك جسته شخصيّت والاى امير المؤمنين را مورد طعن و نكوهش قرار داده و تهمت بدرفتارى به دختر گرامى و پارهء تن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به آن حضرت زدهاند . وه چه سرسختانه به دشمنى نسبت به وصىّ رسول خدا و كسى برخاستهاند كه به منزلهء جان آن حضرت و سخنگو و همتاى قرآن است .
خوانندهء گرامى ، در اينجا با نويسنده همراه شويد تا شمّهاى از آنچه را كه در اين باب ساخته و پرداختهاند ، برايتان بازگو كنم :
شيخ الطائفه ، و تكيهگاه مذهب شيعه ، شيخ طوسى أعلى اللّه مقامه گويد : اگر گفته شود : مگر از امير المؤمنين روايت نشده كه وى در دوران زندگى رسول خدا از دختر أبو جهل خواستگارى كرد و اين خبر به فاطمه عليها السّلام رسيد و به رسول خدا شكايت كرد و حضرت بر روى منبر رفته فرمود : همانا على با خواستگارى از دختر أبو جهل بن هشام مرا اذيّت و آزار كرده ، او مىخواهد بين دختر او و فاطمه جمع كند با اينكه هيچگاه بين دختر ولىّ خدا و دختر دشمن خدا امكان جمع كردن نيست . اى مردم ! نمىدانيد كه هر كس فاطمه را اذيّت كند ، مرا اذيّت كرده و هر كس مرا اذيّت كند ، خداوند متعال را اذيّت كرده است ؟ پس چرا على اين كار را مىخواهد بكند .
گفته شده : اين خبرى ناروا و ساختگى و نزد اهل حديث مجهول و ناشناخته است ، بلكه كرابيسى « 1 » آن را به منظور نكوهش امير المؤمنين عليه السّلام و پاسخگويى به ايرادات و معايبى كه شيعيان نسبت به دشمنان آن حضرت نقل كردهاند ، جعل كرده با اينكه محال است حق با باطل اشتباه گرفته شود و همانند آن گردد . و اگر در ضعف اين
هامش
( 1 ) ابو على حسين بن على بن يزيد بغدادى كرابيسى از شاگردان و اطرافيان امام شافعى است كه از نظر حضور و شركت در مجلس درس او از ديگران مشهورتر و آشناتر به مذهب او بوده است ، تأليفاتى در فقه و اصول دارد ، وى در سال 245 يا 248 فوت كرده است . كرابيسى منسوب به كرابيس به معناى جامههاى غليظ ، و مفردش كرباس است اين لفظ فارسى است كه عربى شده است و شايد اين شخص فروشندهء كرباس بوده است . بنابراين ، از اين جهت منسوب به آن شده است . ابن نديم گويد : وى از مجبّره ( قائلين به جبر ) بوده با حديث و فقه آشنايى داشته است از جمله كتابهاى او « المدَلّسين فى الحديث » و « كتاب الامامة » كه در اين كتاب بر على بن ابى طالب ايراد گرفته است . . . . ( الكنى و الالقاب ، ج 3 ص 94 - 93 ) .