مىخواهم چه كنم با اينكه فردا جايگاه هر كسى در قبر خواهد بود . » « 1 » ، و حضرت زهرا در زهد و تقوا و بىاعتنايى به دنيا دستكمى از حضرت على عليه السّلام نداشت .
به علاوه ، امير المؤمنين مىتوانست به اندازهء اموالى كه از حضرت زهرا غصب شده ، از جاى ديگر به آن حضرت بدهد و او را از اين گرفتاريها بازدارد چون آنچه كه از ارث « بغيبغه » و « ابى نيزر » به او رسيد ، بيش از فدك ارزش داشت و حضرت پيش از وفاتش آنها را وقف بر مستمندان نمود و درآمد آن دو ملك در هر سال چهار صد و هفتاد هزار درهم بود . « 2 »
و نيز به همين علّت بود كه هر شب حضرت زهرا را بر استرى سوار مىكرد و به در خانههاى مهاجرين و انصار مىبرد و با اينكه مىدانست او را تنها مىگذارند و يارى نخواهند كرد از آنان استمداد كرده يارى مىجست . تمام اينها براى آن بود كه براى هميشهء تاريخ ، مردم از حقيقت امر آگاه باشند و حال ربايندگان خلافت و حال ياران آن حضرت را به خوبى بدانند . . . .
( 1 ) ابن ابى الحديد گويد : به يكى از دانشمندان علم كلام اماميّه به نام علىّ بن تقى از شهرستان نيل گفتم : آيا فدك غير از نخلستانى كوچك با زمينى نه چندان بزرگ بود ؟ پاسخ داد : نه اين چنين نيست ، بلكه واقعا بسيار بزرگ بود ، به اندازهاى كه هم اكنون ( يعنى در قرن ششم هجرى ) در كوفه نخلستان وجود دارد ، در آنجا درخت خرما بود و أبو بكر و عمر كه حضرت زهرا را از تصرّف در فدك منع كردند ، منظورى جز اين نداشتند كه على عليه السّلام نتواند از طريق درآمد اين نخلستان نيرويى جمع كند و بر سر خلافت درگير شود و بنابراين ، به دنبال غصب فدك ، على و فاطمه و ديگر افراد بنى هاشم را از خمس منع كرده نگذاشتند در خمس اموال تصرّف كنند ، زيرا انسان تهيدستى كه مالى در بساط ندارد ، همّتش ناتوان و شخصيّتش در نزد خود خرد و كوچك مىنماياند و به جاى اينكه دنبال رياست و خلافت باشد ، دنبال كسب
هامش
( 1 ) نهج البلاغه ، بخش نامهها ، نامهء 45 .
( 2 ) ظاهرا مالكيّت آن حضرت نسبت به اين دو ملك پس از رحلت حضرت زهرا و در دوران حكومت خلفا و يا خلافت خود آن حضرت بوده است .