ولى در ميزان الهى هزار تا به شمار مىآيد ، شيطان را دور مىسازد و خشنودى پروردگار را جلب مىنمايد ، سنگينىهايى كه در گوشها وجود دارد ، بر طرف مىكند و آن را هيچ بندهاى نمىگويد مگر اينكه قبل از اينكه پايش را از جاى نماز بردارد و تكان بخورد ، خداوند او را مىبخشد و بهشت را بر او واجب مىگرداند ، مخصوصا پس از نماز صبح و هنگامى كه آن را با گفتن « لا إله الا اللّه » تكميل كند و سپس استغفار نمايد . با گفتن اين تسبيحات است كه بندهء خدا در جمله كسانى محشور مىشود كه بسيار ذكر خدا مىگويند ( الذّاكرين اللّه كثيرا ) و شايسته آن مىشود كه خداوند از او ياد كند ، همان گونه كه خداوند وعده كرده و فرموده است :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 1 » ( 1 ) و در « مكارم الاخلاق » حكايت شده است كه تسبيح حضرت زهرا عليها السّلام ، يكى از نشانههاى پنجگانهء مؤمن است . . .
افضله بمستفيض النّقل * تسبيحة الزّهراء ذات الفضل
برترين آن بر پايهء نقل مستفيض ، تسبيح حضرت زهراست كه [ بسيار ] فضيلت دارد .
و از شيخ بهايى نقل شده است كه : اين برترى تسبيح موجب تخصيص حديث افضل الاعمال احمزها مىباشد ، مگر آنكه اين گونه تفسير شود كه برترين هر نوعى از انواع عبادات ، عبادتى است كه سختتر باشد . « 2 »
دانههاى تسبيح آن حضرت و فضيلت تربت حضرت امام حسين عليه السّلام
( 2 ) ابراهيم بن محمّد ثقفى روايت كرده است : تسبيح حضرت زهرا ، دختر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از يك رشته نخ پشمى به هم بافته شدهاى بود كه به تعداد تكبيرات بر آن گره خورده بود و حضرت آن را با دستش حركت مىداد و تكبير مىگفت تا اينكه حمزة بن عبد المطلب شهيد شد . پس از شهادت وى ، از تربت او استفاده كرده تسبيحهايى از آن ساخت و مردم نيز از او تبعيّت كرده و از تربت حضرت حمزه
هامش
( 1 ) الجواهر ، ج 10 ص 396 .
( 2 ) الجواهر ، ج 10 صص 398 - 397 .