زيرا آخرين چيزى كه ممكن است اسلام از يك شخص بخواهد آن است كه به او بگويد : « در مشكلات صابر باش ، و بردبارى را پيشهء خودساز ، و بر خداوند اعتراض نكن » ؛ ولى انتظار بر طرف شدن مشكل و رسيدن به رفاه و آسايش بر حسب آنچه از قواعد و اصول كلّى اسلام فهميده مىشود ، براى شخص مزيّت افزونترى محسوب نمىشود .
( 1 ) بنابراين ، اين انتظار بزرگ با آن همه فضائل و برتريها ، جز انتظار روز موعود چيزى نخواهد بود كه احساس مسئوليّت و رستگارى در آزمايش الهى را در بردارد و در ايجاد شرايط ظهور شريك مىباشد البتّه تمام اين فضائل ، براى كسى است كه احساس مسئوليّت نموده باشد و در آن سطح از آگاهى باشد ، بر خلاف كسى كه اصلا هيچگونه آگاهى در او نيست و فقط به فكر مصالح و منافع شخصى خود مىباشد ، كه او از اين عبادت و پرستش برترين و عالى ، چيزى به دست نخواهد آورد و طرفى نخواهد بست .
و از همينجا است كه مىتوانيم به اهميّت آن پى ببريم و بدانيم كه به چه جهت يكى از پايههاى دين محسوب مىشود ؛ براى اينكه در تحقّق بخشيدن به اهداف اساسى الهى ، و غرض اصلى خداوند از آفرينش مؤثّر مىباشد ، و در همگامى با انبيا و رسولان و شهيدان و شايستهكاران - كه همراهانى بسيار ارزنده مىباشند - نقشى بسزا دارد .
بنابراين براى اين روايات و اخبار ، معنائى جز همين مشاركت و همگامى در راه تحقّق بخشيدن به آن هدف بزرگ الهى نخواهد بود .
تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 449
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٤٤٩