( 1 ) در اين مسأله ، اماميه با ديگران اختلافى ندارند ؛ زيرا بنا به عقيده آنان ، خداوند متعال دستور ظهور به آن حضرت را بعد از اختفاء مىدهد ، و بر طبق نظر ديگران كه گفته بودند حضرت در آينده متولّد خواهد شد و با شمشير قيام خواهد كرد ، احتمال آن هست كه حضرت متولّد شده باشد و خداوند به او دستور خروج و ظهور بدهد و اين احتمال در هر لحظه و ساعتى وجود دارد . بلكه مىتوان گفت انتظار ، مفهومى كلىتر و قديمىتر از مفهوم اسلامى دارد .
امّا قدمت آن ، بدين جهت كه قبلا گفتيم پيامبران پيشين همگى نويد و بشارت ظهور آن حضرت را به پيروان خود دادهاند ، و انسانيّت ، پيوسته در انتظار او به سر مىبرده - گرچه شخصيّت و عنوان او بنابر آنچه ذكر كرديم مورد تحريف واقع شده است - و در آينده نيز تا وقتى كه ستم و بيدادگرى وجود داشته باشد ، در حال انتظار به سر خواهد برد .
و امّا اينكه گفتيم مفهوم انتظار ، اعم و كلّىتر از مفهوم اسلامى است ؛ از اين رواست كه پيروان ديگر اديان آسمانى نيز با صرفنظر از نام و عنوان ، به پيشوايى جهانى كه برپا دارندهء عدل و داد است معتقدند ، و ملتزم به انتظار ظهور او مىباشند .
اين عقيده به خودى خود ، بهترين انگيزه براى تربيت و تهذيب نفوس تمامى پيروان و معتقدان به اين اديان است ، كه باعث رشد و تربيت و تهذيب اخلاق آنان و تكميل درجهء اخلاص و نيروى اراده و ايمان اشخاص مىشود تا مقدّمات ظهور را در خود و ديگر برادران دينى و انسانى خود فراهم آورند .
( 2 )
نكته دوم : ويژگيهاى منتظر
هيچ فردى به حد مطلوب از انتظار نمىرسد ، مگر اينكه داراى سه ويژگى همراه با هم باشد ، كه عبارتند از : عناصر عقيدتى و روحى و رفتارى ، كه اگر اين سه نباشند براى انتظار مفهومى راستين نمىتوان يافت و از آن فقط يك انحراف روحى و نفسانى باقى مىماند كه مبتنى بر همان منطق كسانى است كه به حضرت موسى خطاب كرده و گفتند : « تو همراه با خداى خودت برويد و بجنگيد ، ما