اى اسحاق خداوند بر تو و بر كسانى مانند تو - كه مشمول رحمت و هدايت حق گشتهاند - نعمت خود را به كمال برساند و ايشان را نيز مانند تو بصيرت و نعمت عطا كند و بالاترين نعمت خود را دخول بهشت قرار دهد . هر نعمتى هر چند و الا و گرانقدر باشد پاسخ شايسته و در خور آن و قدردانى از آن ، سپاسگزارى به درگاه احديّت - مقدس باد نامهايش - و گفتن « الحمد للّه » مىباشد .
من نيز مىگويم : « الحمد للّه » سپاس خداى را بهترين سپاسى كه تا كنون كسى به زبان آورده باشد . سپاسى براى هميشه بر آنكه خداوند به رحمت خود بر تو منت نهاد و تو را از هلاكت ، رهايى بخشيد و راهت را در آن گردنهء دشوار آسان نمود . به خدا سوگند مىخورم كه آن گردنهاى است دشوار و پررنج ، گذر از آن سخت ، آزمايش آن سنگين و در كتابهاى آسمانى پيشين از آن نام برده شده است .
شما در دوران امام قبلى - تا آنكه در گذشت - و در روزگار من كارهايى مرتكب شدهايد كه ناپسند بود و ستوده به شمار نمىرفت و از آنها خرسند نيستم . اى اسحاق ! به يقين بدان هر كه در حال كورى دل از اين دنيا برود در آخرت نيز كور و گمراهتر خواهد بود . اى اسحاق ! چشمان ، كور نمىگردند بلكه دلهايى كه در سينههاست كور مىشود و اين سخن خداى متعال در كتاب استوار خود است كه پس از نقل سخن ستمگر ، پاسخ مىدهد :
«
رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى ، وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى
» « 1 » .
« ( ظالم مىگويد : ) پروردگارا ! چرا مرا كور محشور كردى و حال آنكه ( در دنيا ) بينا بودم . ( پروردگارت ) مىگويد : همانگونه كه آيات ما را فراموش كردى امروز نيز فراموش مىشوى » .
هامش
( 1 ) - سوره طه ، آيه 126 .