نجاشى مىگويد : او بزرگ ، پيش كسوت و فقيه اين طايفه است . احاديث فراوانى از عامّه فرا گرفت و در جستجوى حديث ، سفرها كرد . از راويان بزرگ حديث ، حسن بن عرفه ، محمّد بن عبد الملك دقيقى ، ابو حاتم رازى و عباس ترقفى را ديدار كرد . به خدمت امام حسن عسكرى رسيد و كتابهاى زيادى تصنيف كرد كه كتب زير به دست ما رسيده است : « الرحمة » ، « الوضوء » ، « الصلاة » ، « الزكاة » و « الحج » و كتب ديگرى كه آنها را ذكر مىكند « 1 » . سعد به سال 301 ه و به قولى 299 ه درگذشت « 2 » .
41 - السندى بن ربيع : شيخ او را از اصحاب ثقه امام حسن عسكرى - عليه السّلام - و اهل كوفه برمىشمارد « 3 » .
42 - سهل بن زياد آدمى رازى : كنيهاش ابو سعيد است و شيخ او را از اصحاب امام حسن عسكرى - عليه السّلام - نام مىبرد « 4 » .
نجاشى مىگويد : او در حديث ضعيف و غير قابل اعتماد بود و احمد بن محمّد بن عيسى بر غلوّ و دروغگويى او شهادت داد و او را از قم به رى تبعيد كرد . وى در همانجا بزيست و در نيمه ماه ربيع الثاني سال 255 ه به وسيله محمّد بن عبد الحميد العطار با امام حسن عسكرى مكاتبه كرد . او را كتاب « النوادر » بوده است « 5 » .
( ش )
43 - شاهويه بن عبد اللّه الجلاب : شيخ او را از اصحاب امام حسن عسكرى
هامش
( 1 ) - نجاشى .
( 2 ) - معجم رجال الحديث .
( 3 ) - رجال طوسى .
( 4 ) - رجال طوسى .
( 5 ) - نجاشى .