آنها در داستانهاى سيف برده شده و يا ترجمهء آنها را از داستانهاى سيف استخراج نموده ، نام سيف را مىبرد مانند : « حمقتين » .
و امّا محلهايى كه اصل آن و يا ترجمهاش را از داستانهاى سيف به دست آورده و نامى از سيف نبرده است ، زياد مىباشد ، مانند :
5 : قردوده
ياقوت در ترجمهء قردوده چنين مىگويد : قردوده ، هنگامى كه طليحه ادّعاى پيغمبرى نمود ، به سميراء نزول كرد . ثمامة بن اوس بن لام طائى كسى نزد او فرستاد كه پانصد نفر از قبيلهء جذيله با من همراه هستند ، چنان چه پيشآمدى براى شما روى داد ، ما در « قردوده » و « آنسر » نزديك شنزار خواهيم بود .
و طبرى همين روايت را به سند خود از سيف در ارتداد اهل غطفان سال 11 هجرى نقل كرده ، و همين روايت است كه مورد اعتماد حموى در آن جا كه قردوده را ترجمه كرده ، واقع شده است .
و ابن حجر نيز به همين روايت اعتماد كرده ، آن جا كه ضمن ترجمهء صحابهء رسول الله به ترجمهء ثمامه پرداخته است ، در صورتى كه جز در روايت سيف در هيچ جا نام و نشانى از ثمامه و قردوده نمىبينيم .
6 : نهر « اط »
و از آن جايى كه حمّوى برخى احاديث سيف را بدون اين كه نامى از سيف ببرد در كتاب خود آورده ، لذا گاهى خواننده دچار اشتباه گرديده و خيال مىكند كه عبارت ترجمه از خود حمّوى است ؛ مثلًا در ترجمهء نهر ( اط ) مىگويد كه چون خالد بن وليد به حيره و اطراف حيره ، استيلاء يافت ، كارمندان خود را به اطراف فرستاد و از جملهء آنان مردى بود از قبيلهء بنى تميم ، به نام اط فرزند ابواط كه او را به دورقستان فرستاد ، چون به آن محل رسيد در كنار نهر آبى فرود آمد ، لذا آن نهر تا به امروز به نام او نهر اط ناميده