تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — صفحة 111

مساهمون:

ص١١١
آرايش مرگ بر فرزند آدم چون آرايش گردنبند بر گردن دوشيزگان است ، گرايش و اشتياقم به زيارت اسلافم ( جدّ و پدر و مادر و برادرم ) چون اشتياق يعقوب به يوسف است ، و برايم قتلگاهى گزيده شد كه من بدان جايم بايد رفت ، گوئيا مىنگرم كه گرگهاى بيابان بند بند مفاصلم را از هم جدا كنند در ميان نواويس « 1 » و كربلاء ، چه شكمها از من پر ، و چه انبانها كه از من آكنده گردد ، گريزى از آنچه بر قلم تقدير رفته نيست ، ما - اهل البيت - خشنودى خدا را خرسندى خود دانسته ، بر بلايش صابريم ، و او اجر صابران را به ما مىدهد ، هيچ گوشت پيامبر ( پارهء تن ) او از وى جدا نگردد مگر آن كه در حضيرة القدس نزدش گرد آيد ، چشمش بدانها روشن گرديده و بدانها وعده‌اش انجاز گردد ، هر كس كه در راه ما خون نثار و بذل مىكند ، و لقاى خدا را توطين نفس خويش مىنمايد ، پس آمادهء كوچيدن با ما باشد ، چه ما ان شاء اللَّه بامداد فردا حركت مىكنيم . « 2 » ( 1 ) از محمّد بن داود قمى « 3 » از ابى عبد اللَّه عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : در آن شب كه حسين عليه السّلام در بامدادش عزيمت از مكّه به خارج نمود محمّد حنفيه « 4 » به خدمت امام
هامش
( 1 ) - نواويس ، مقبرهء عمومى نصارى قبل از فتح اسلامى بود كه در اراضى نواحى حسينى نزديك نينوا واقع بود . تراث كربلاء : 19 . ( 2 ) - در نسخهء ( ع ) بعد از : مصبحا ان شاء اللَّه آمده كه : معمّر بن مثنّى در مقتل الحسين اين عبارت را آورده : چون روز ترويه شد ( 8 ذى حجّه ) عمر بن سعد بن أبى وقّاص با لشكرى گران وارد مكّه شد ، يزيد مأمورش كرده بود كه با حسين عليه السّلام بجنگد يا او را به قتل برساند ، و امام عليه السّلام همان روز ترويه از مكه خارج شد . اين عبارت در نسخهء ر . ب نيامده و ما در پاورقى آورديم بدين احتمال كه شايد از تعليقات مصنف بر كتاب بوده ، و بعدها در استنساخها به متن كتاب راه يافته باشد . ( 3 ) - محمّد بن احمد بن داود بن علىّ شيخ الطائفة أبو الحسن قمّى متوفاى 368 ه صاحب كتاب المزار از اجلّهء مشايخ مفيد است كه حسين بن عبيد اللَّه الغضائري نيز از وى روايت دارد ، الطبقات القرن الرابع : 236 . ( 4 ) - أبو القاسم محمّد الاكبر فرزند على عليه السّلام است و حنفيه لقب مادرش خوله دخت جعفر است ، او كثير العلم و الورع بود و بشدت نيرومند ، و منازعه‌اش در امر امامت با امام سجاد عليه السّلام ، و بعد هم تسليم‌شدنش و اذعان به امامت امام سجاد و انداختن خود بر قدم امام سجاد مشهور است . وفاتش 80 يا 81 ه . ق . بود . تنقيح المقال 3 / 115 ، وفيات الأعيان 5 / 91 ، الطبقات 5 / 91 .