( 1 ) سپس حسين عليه السّلام به مسافرت ادامه داد تا به تنعيم « 1 » رسيد و در آن جا با كاروانى برخورد كه بحير بن ريسان حميرى فرماندار يمن براى يزيد هدايا مىبرد . حسين عليه السّلام هدايا را به عنوان ولايت مأخوذ داشت ، و به شتربانان فرمود : هر كه خواهد با ما به عراق آيد از مصاحبت نيكوى ما بهرهمند گرديده كرايه او را مستوفى بپردازيم ، هر كه نخواهد كرايهاش را تا بدين جا پرداخت نماييم .
جمعى با امام رفتند و ديگران امتناع ورزيدند .
امام عليه السّلام به سير ادامه داد تا به ذات عرق « 2 » رسيد و بشر بن غالب « 3 » را ديدار فرمود كه از عراق مىآمد ، از وضع عراق پرسيد .
هامش
( 1 ) - تنعيم ( بر وزن تكريم ) محلّى در قسمت حلّ مكّه است . ميان مكه و سرف به فاصلهء دو فرسخ از مكه - يا چهار فرسخ به روايتى - تنعيم خوانده شد چون كوهى به نام نعيم و كوهى از سوى چپش به نام ناعم و خود بيابان را نعمان خوانند . در تنعيم مساجدى پيرامون مسجد عائشه قرار دارد و ميقات مكّيون در عمره است . معجم البلدان 2 / 49 .
( 2 ) - ذات عرق ، محل تهليل عراقيان است ، و آن حدّ بين نجد و تهامه است ، و گفته شد : عرق كوهى است در راه مكّه ، و از آن است ذات عرق ، اصمعى گويد : آنچه زمين از بطل الرّمه بلند شود تا ارتفاعات ذات عرق و عرق كوه مشرف به ذات عرق است .
معجم البلدان 4 / 107 - 108 .
( 3 ) - در مستدركات علم الرجال 2 / 33 آمده : بشر بن غالب اسدى كوفى ، از اصحاب حسين و سجاد عليهما السّلام است ، شيخ در رجالش ، و براقى او را از اصحاب امير المؤمنين و حسنين و سجاد شمرده ، او و برادرش بشير راويان دعاى عرفه حسيناند . . . او را رواياتى از حسين است كه در عدة الداعى آوردهام ، عبد اللَّه بن شريك از او روايت دارد .