بيان آيه 176 - 177
تفسير :
وَ لا يَحْزُنْكَ
- اى پيغمبر ترا محزون نكند .
الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ
- يعنى منافقينى كه بسوى كفر مىشتابند .
( از مجاهد ) و جبايى گويد : درباره قومى از عربست كه از اسلام مرتد شدند .
إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً
- يعنى با كفر و نفاق و ارتداد خود به خدا ضررى نرسانند زيرا بر او ضرر و نفع جايز نيست .
اين آيه را براى تسليت پيغمبر فرمود زيرا كفر و امتناع اينان از ايمان بر او سخت گران ميآمد و بعيد نيست كه بخاطر پيغمبر گذشته باشد كه شايد اين حال ايشان در اثر كوتاهى خود او در تبليغ بوده و خداوند با اين آيه او را از اين فكر ايمن ساخته و خبر داده كه كفر و ايمانشان مربوط به خود شانست .
يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ
- يعنى خداوند ميخواهد كه از بهشت نصيبى نداشته باشند و چون اراده و خواستن به چيزى كه حدوثش صحيح باشد تعلق ميگيرد و بعدم يعنى نبود چيزى تعلق نميگيرد زيرا معدوم نميتواند مورد خواست و متعلق اراده باشد پس حذفى در كلام است و تقدير چنين است : انه يريد ان يحكم بحرمان ثوابهم و ان يعاقبهم فى الآخرة على سبيل الجزاء لكفرهم و نفاقهم .
يعنى خداوند ميخواهد در پاداش كفر و نفاقى كه ميورزند حكم كند بمحروميت آنها از ثواب ، و عقاب كند ايشان را در آخرت .
وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
- و عذابى بزرگ براى آنهاست .
اين آيه دلالت مىكند بر بطلان مذهب جبريها زيرا خداوند مسارعت در كفر را نسبت به منافقان داده و اگر بقول جبريان خداوند كفر را در ايشان خلق كرده باشد