بيان آيه 178
شأن نزول :
درباره مشركان مكه آمده ( از مقاتل ) .
و درباره يهود بنى قريظه و بنى نضير است ( از عطاء ) .
تفسير :
سپس خداوند بيان ميفرمايد كه مهلت دادن بكفار سودى بايشان ندارد زيرا ايشان را بعقاب ميكشاند :
وَ لا يَحْسَبَنَّ
- گمان نكنند .
الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ
- يعنى اگر عمر طولانى و مهلت بايشان داديم از قتل در راه خدا در احد بهتر است زيرا قتل شهداء شهيدان را ببهشت برد و بقاء اينها بر كفر آنها را بجهنم كشد .
أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ
- ما عمرشان را طولانى ميكنيم و تعجيل در عقوبتشان نكنيم .
لِيَزْدادُوا إِثْماً
- تا عاقبت و آخر كارشان به بسيارى معصيت بيانجامد پس لام در ( ليزدادوا ) براى عاقبت و بمعنى عاقبت است مثل :
« فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً . . . »
يعنى آل فرعون موسى را گرفتند تا دشمن و اندوه ايشان باشد .
و ميدانيم كه آنها او را براى اينكه وسيله سرورشان باشد گرفتند ولى چون خدا ميداند سرانجام موسى دشمن آنها خواهد بود ميفرمايد موسى را گرفتند تا عاقبت چنين شود و اينجا به همين معنى است يعنى چون خدا ميداند هر چه عمرشان افزون شود بر گناهان خود مىافزايند ميفرمايد عمرشان را طولانى كرديم تا بيشتر گناه كنند .
و مثل « لدوا للموت و ابنوا للخراب » يعنى بزائيد براى مرگ و بسازيد براى