نصرت پيغمبر گرديد .
فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
: يعنى گفتند كه خداوند كفايت كننده و ولى و حافظ و متولى امور ماست و نيكو وكيل يعنى نيكو كفايت كننده و نيكو پناه و معتمدى است كه امور به او واگذار شود .
فَانْقَلَبُوا
: يعنى پيغمبر و همراهانش برگشتند .
بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ
يعنى با سلامت از هر ناراحتى و رنج و با تجارت سود بخش .
لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
: يعنى قتل ( از سدى ) .
و گفتهاند مراد از نعمت در اينجا ثبات قدم در راه دين و اطاعت خداست و مراد از فضل سود تجارى است - ( از زجاج ) .
و گفتهاند : حد اقل چيزى كه خدا براى ضرورت بنده مىدهد نعمت است و اضافه بر آن هر چه عنايت كند فضل او مىباشد و فرق بين نعمت و منفعت اينست كه نعمت نعمت نخواهد بود مگر اينكه حسنه باشد ولى منفعت گاه حسن است و گاه قبيح زيرا نعمت استحقاق شكر دارد و شكر بر قبيح جايز نيست .
وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ
: يعنى خشنودى خدا را با خروج خود بسوى دشمن تحصيل و پيروى كردند .
وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ
: يعنى خداوند بر مردم مؤمن فضلى عظيم دارد . آيه به اين مطلب تنبيه مىكند كه هر كس را گرفتارى بزرگى پيش آيد كه مضطربش سازد به اين كلمه پناه برد .
و روايت صحيح از حضرت صادق ( ع ) است كه من در شگفتم از كسى كه در موردى خائف است چرا نميگويد
« حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ »
كه من درباره پيغمبر خدا شنيدم كه در پى هر خوف و ترس ميفرمود :
« فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ » .
و از ابن عباس روايت شده كه آخرين سخن ابراهيم وقتى كه به آتش ميافتاد اين بود :
« حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ »
و پيغمبر شما نيز مثل همين را نيز فرمود سپس اين آيه را تلاوت كرد .