« اگر اميد و ترس مؤمن با هم سنجيده شود بيك اندازه است و يكى را بر ديگرى برترى نباشد » .
و نيز اينكه غفران و عذاب را بر مشيت خود معلق و مشروط كرده از اينروست كه مشيت حق بر وفق حكمت است و خداوند جز بمقتضاى حكمت اراده نكند .
بعضى از بزرگان را پرسيدند كه خداوند با اين وسعت رحمت چگونه بندگانش را عذاب مىكند ؟ پاسخ داد كه رحمت حق بر حكمتش پيشى نميگيرد و غلبه نميكند زيرا رحمت او مثل مهر ما بمعنى رقت قلب نيست ( بلكه بر طبق حكمت است ) .
ابن عباس گويد ، معنى اينست : هر كه را بخواهد مىبخشد و هر كس را كه بخواهد عذاب مىكند البته عذاب مىكند غير تائبين را .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 246
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٢٤٦