بيان آيه 129
لغت :
اينكه در آيه لفظ ( ما ) ذكر كرده و فرموده
( وَ لِلَّهِ ما فِي . . . )
زيرا ما اعم از من است و شامل عاقل و غير عاقل يعنى انسان و ديگر موجودات مىشود بخلاف من كه فقط شامل انسان مىشود و اگر بخواهد شامل همه شود مجاز است .
تفسير :
چون خداوند به پيغمبر فرمود
« لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ »
بدنبال آن اين آيه را فرستاد كه همه چيز از آن خداست .
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
- يعنى ملك و سلطنت و ملك و ثروت و خلقت و قدرت بر همه موجودات فقط مال اوست هر چه بخواهد با آنها مىكند ، ايجاد و نابودى و بازگرداندن بدست اوست .
يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ
- گناه هر مؤمنى را كه بخواهد مىبخشد و بر آن عقابشان نميكند و اين البته از رحمت و فضل اوست .
وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ
- كافران را عذاب مىكند و نيز هر يك از گنهكاران مؤمن را كه بىتوبه بميرد عقاب مينمايد و اين نيز عدل است . دليل اين معنى آيهء مباركهء
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ
- خداوند شرك را نمىبخشد و بقيه گناهان را براى هر كه بخواهد مىبخشد و اگر اين آيه نبود عقلًا بخشش همه چيز را جايز ميشمرديم . و اينكه آيه را مبهم فرستاده و بخشوده شوندگان و عذاب شوندگان را بتفصيل بيان نكرده براى اينست كه بندگان همواره بين خوف و رجاء و بيم و اميد باشند و از عذاب خدا ايمن نشوند و گناه نكنند و از رحمت او هم نوميد نگردند مگر كافران و به همين معنى توجه دارد . گفتار حضرت صادق ( ع ) :