تفسير :
چون خداى متعال فرمود كه اسلام تنها دين نجات است در پى آن حال مخالفان آن را بيان ميفرمايد كه : كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ - در مقصود و مراد اين آيه چند وجه گفته شده : 1 - يعنى چگونه خداوند با آنها معامله هدايت شدگان را بنمايد به اينكه به آنها ثواب دهد و مدح و تعريف ايشان كند و حال اينكه پس از ايمان كافر شدند . 2 - آيه در مقام استبعاد مطلب يعنى دور و ناممكن دانستن آنست چنان كه به كسى گويى چگونه ترا به راه رهبرى كنم و حال آنكه آن را ترك كردى و مراد اينست كه : هيچ راهى نيست كه آنها را بايمان هدايت كند مگر از همان راهى كه خداوند هدايت و رهبريشان فرموده و آنها خود آن راه را رها كردند و راهى ديگر هم وجود ندارد . 3 - چگونه خداوند آنها را به بهشت رهبرى كند و بديشان ثواب دهد و حال اينكه بر اين منوال هستند . وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حق - عطف به ( بَعْدَ إِيمانِهِمْ ) است و عطف به ( كفروا ) نيست و تقدير اينست كه : بعد از اينكه ايمان آوردند و شهادت دادند كه پيغمبر بر حق است . وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ - و بينات يعنى براهين و حجتها و دليلها بر ايشان آمد . و گفتهاند يعنى قرآن آمد - و گفتهاند بشارت بر بعثت محمد ( صلى اللَّه عليه و آله ) در كتب ايشان آمده . وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ - و خداوند ستمگران را هدايت نخواهد كرد . يعنى ايشان را به راه مهتدين و بهشت نخواهد برد و بايشان ثواب نيك نخواهد داد . زيرا مراد از هدايت در اينجا هدايت ممتد مهتدين است نه هدايت عامهاى كه در اين آيه : ( وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ ) مراد است كه هدايت در آن بمعنى عام و راه نشان دادن است و هدايت آيه ( وَ اللَّهُ لا يَهْدِي . . . ) به مقصود ( بهشت و ثواب ) رساندن است ( هدايت بمعنى عام