باب سى و ششم در بارهء سپاسگزارى از خداى متعال
خداوند در اين باره مىفرمايد :
* ( وَاشْكُرُوا لِي وَلا تَكْفُرُونِ ) * ( 1 ) : سپاسم را به جاى آريد و ( نعمت ) مرا كفران نكنيد .
و : * ( لَئِنْ شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ ) * ( 2 ) : اگر سپاس نعمت به جاى آريد ، آن را بر شما مىافزايم .
و : * ( وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِه وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ الله غَنِيٌّ حَمِيدٌ ) * ( 3 ) : هر كس سپاس گويد ، براى خود گفته و هر كس كفران ورزد ، همانا خداوند بىنياز و ستوده است .
حقيقت شكر اعتراف به نعمت خداى متعال است .
خداوند به داود عليه السّلام وحى كرد : ( 4 ) اى داود ، آن گونه كه شايستهء من است ،
هامش
( 1 ) بقره / 151
( 2 ) ابراهيم / 7
( 3 ) لقمان / 12
( 4 ) و اوحى اللَّه الى داود : اشكر لي حقّ شكرى ، فقال الهى كيف اشكرك حقّ شكرك و شكرك ايّاى نعمة منك ؟ فقال الآن شكرتني حقّ شكرى .