و الأوّل أصحّ ؛ لأنّ النبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - فعله و قال لابن مسعود - لمّا علّمه التشهّد - : « إذا قلت هذا فقد قضت صلاتك . » 43
و الاحتياط يقتضيه أيضا ؛ فإنّه إذا تشهّد و صلّى عليه و آله صحّت صلاته بالإجماع ؛ و إذا ترك ذلك بطلت صلاته عند بعضهم و صحّت عند آخرين ؛ فتعيّن الأوّل .
و ايضا اختلاف كردهاند مسلمانان در تشهّد آخر :
[ الف . ] طايفهاى واجب دانستهاند آن را و صلوات به نبىّ و آل را .
[ ب . ] و طايفهء ديگر واجب نمىدانند ، بلكه كافى مىدانند نشستن و خاموش بودن را .
و اوّل اصحّ است . به جهت آنكه پيغمبر آن را به عمل آورده و گفته به ابن مسعود - چون او را تعليم تشهّد مىنمود - كه : « هرگاه تو ابن مسعود تشهّد و صلوات به جا آوردى ، نماز خود را بجا آوردى . »
و احتياط نيز مقتضى اين است . به واسطهء آنكه اگر تشهّد و صلوات خوانده شود ، نماز صحيح است به اجماع ؛ و اگر ترك شود ، باطل است نماز به مذهب بعضى از مسلمانان و صحيح است به مذهب ديگران . پس معيّن باشد اوّل .
و اختلف المسلمون أيضا فى تقديم التسليم :
الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — صفحة 202
مساهمون: العلامة الحلي
ص٢٠٢