هندوكش ( به مديريت ميزونو « 1 » ) در 1338 ش وارد شد و در للمه و باسول ( در منطقهء جلالآباد ) ، تخت رستم و هزار سم ( نزديك ايبك ) ، و دورمن تپه ، چقلق تپه ، و قندوز به بررسى و حفريات پرداخت . نام هيئت در 1346 ش به هيئت باستانشناسى دانشگاه كيوتو در آسياى مركزى تغيير يافت و هيگوچى « 2 » سرپرستى آن را به عهده گرفت . از آنزمان حفريات اصلى آنها در تپه سكندر در شمال كابل متمركز بوده است .
كشفياتى كه در اين محل صورت گرفته متضمن اطلاعات جديدى دربارهء دورهء هندوشاهى ( از افول بودايى تا استقرار اسلام در افغانستان ) بوده است . در بخش بررسيها ، سطور زير ، به مجموعه انتشاراتى كه حاوى كشفيات دانشگاه كيوتو است اشاره خواهد شد . هيئت بررسى باستانشناسى هند نيز در 1358 ش به افغانستان وارد شد . اين هيئت به سرپرستى سنگوپتا « 3 » براى حفظ ابنيهء بودايى در باميان و معبد خواجه پارسا در بلخ خدمات قابل ستايشى كرده است .
انستيتوى ايتاليايى خاور دور و ميانه « 4 » بويژه در كاوش در محلهاى مربوط به دورهء اسلامى فعال بوده است . پس از بررسى مقدماتى در 1335 ش ، در 1356 توچى « 5 » و سرّاتو « 6 » به كاوش در كاخ سلطان مسعود سوم ( حك : 492 - 508 / 1099 - 1115 ) در غزنه پرداختند . كشفيات اين كاوش در آرامگاهى متعلق به قرن دهم / شانزدهم كه همين هيئت آن را
هامش
( 1 ) .S . Mizuno( 2 ) .T . Higuchi( 3 ) .R . Sengupta( 4 ) .Lnstituto Ltaliano per il medio ed estremo oriehte ( IsMEO )( 5 ) .G . Tucci( 6 ) .U . Scerrato