بيست و هفتمين صحابى ساختگى سيف : حليس بن زيد بن صفوان
اين صحابى در « اسد الغابه » چنين معرفى شده است :
ابوموسى ، به نقل از ابن شاهين آورده است كه سيف بن عمر روايت نموده كه او - حليس بن زيد بن صفوان - پس از وفات برادرش « حارث » نمايندگى به خدمت پيغمبر خدا رسيد و آن حضرت دست مرحمت بر صورت او كشيده و دعاى خيرش فرموده است .
حليس در اين برخورد به رسول خدا گفته است :
- اگر بر من ستمى رود ، به تلافى برمىخيزم تا حق خود بستانم . پيغمبر در پاسخ فرموده است :
- شايستهترين كارى كه مىتوان كرد ، گذشت و بخشش است . حليس مىگويد :
- اگر مورد حسادت واقع شوم ، به سختى به آن برخورده تلافى خواهم كرد . و پيغمبر فرموده است :
- چه كسى مىتواند لطف كريمان را به بدى پاداش گويد ؟ ! هر كس كه به مردم حسد بَرَد ، خشمش فروننشيند ، و دلش آرام نگيرد .
اين مطالب را ابوموسى آورده است . [ پايان سخن ابناثير ] .
در كتاب « اصابه » چنين مىخوانيم :
ابنشاهين از او نام برده و از طريق سيف بن عمر روايت كرده است كه . . .
[ و همان داستان بالا را نقل مىكند ] .