سورة عبس مكية ، و هى اثنتان و اربعون آية
[ ترجمه ]
بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 »
1 - روى ترش كرد و برگشت « 2 »
2 - كه آمد به دو نابينا « 3 »
3 - و كى دانا كرد ترا مگر او پرهيزكارست « 4 »
4 - يا ياد كرد خداى را و سود كند او را ياد كردن ؟ « 5 »
5 - اما هر كى بىنيازى كند « 6 »
6 - تو اى او را باز دارندهء ؟ « 7 »
7 - و نيست بر تو مگر پرهيزكارى ؟ « 8 »
8 - امّا آنك مىآيد سوى تو مىدود « 9 »
9 - و او مىترسد
10 - و تو ازو روى بگردانى ؟ « 10 »
11 - حقّا ! كه آن ياد كردنيست « 11 »
هامش
( 1 ) بنام آن خدايى كه جباران را قهر كند و خوار كند . مهربانى كه ضعيفان را بنوازد و عزيز گرداند . بخشايندهء كه بر ضعيفى ايشان ببخشد و نزديك گرداند ( صو )
( 2 ) و روى بگردانيد . ( صو )
( 3 ) بدانك بيامد سوى وى نابينايى يعنى ام مكتوم . ( صو ) ابن ام مكتوم .
( 4 ) و چه دانى يا محمد مگر وى پاك شود . ( صو )
( 5 ) يا پند پذيرد و سود دارد ورا پند . ( صو )
( 6 ) اما آن كسى كه توانگرست . ( صو )
( 7 ) تو بوى روى آرى ؟ ( صو )
( 8 ) و چه باشد كه وى پاك شود . ( صو )
( 9 ) همى دود ( صو )
( 10 ) تو از وى مشغول شوى ؟ ( صو )
( 11 ) نبايد چنين ! كه اين پنديست . ( صو )