محمّدا رسول الله » ، زنان از خانههاى خود بيرون ريختند و مردم گمان كردند كه رسول خدا از قبر بيرون آمده است . ديده نشده كه مردان و زنان مدينه به حدّى كه آن روز گريه كردند ، گريه كرده باشند . « 1 »
اين غير از اذانى است كه بلال به درخواست فاطمهء زهرا عليها السّلام گفت ، زيرا همانطور كه روايت فوق به صراحت بيان مىكند ، اذان بلال در پاسخ به دعوت حسنين عليهما السّلام بعد از وفات حضرت زهرا عليها السّلام بود . « 2 »
امام حسن عليه السّلام و پرسشهاى مرد بيابانگرد
امامت بر دو ركن اصلى و اساسى استوار است : 1 . نص ؛ 2 . علم . از اين روست كه مىبينيم ائمه عليهم السّلام على الدوام مىكوشيدند تا نص بر امامت را بيان و تثبيت نمايند . ديديم كه امام حسن عليه السّلام در بسيارى از اقوال و مواضع خود به اين مسأله توجه داشت و بدان اهتمام مىورزيد . در يكى از خطبههايش فرمود :
« ما هستيم كه خدا اطاعت ما را واجب كرده ، و ما هستيم يكى از دو يادگار گرانبهاى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، و در اين مورد به حديث غدير و اعلميت و غيره استدلال فرمود . » « 3 »
اين شيوهء عمومى ائمه عليهم السّلام و شيعيان آزادهء آنان بود . امير المؤمنين على عليه السّلام در راه كوفه و در مواضع ديگر ، مردم را بر حديث غدير به گواهى گرفت .
امام حسين عليه السّلام در منى مردم را بر حديث غدير گواه گرفت ، و ديگر مواضعى
هامش
( 1 ) . سيرهء ائمهء اثنى عشر ، ج 1 ، ص 352 و 531 ؛ ر . ك : اسد الغابه ، ج 1 ، ص 208 ؛ قاموس الرجال ، ج 2 ، ص 239 ؛ تاريخ دمشق ، ج 2 ، ص 259 و سير اعلام النبلاء ، ج 1 ، ص 358 .
( 2 ) . ر . ك : قاموس الرجال ، ج 2 ، ص 239 و 240 .
( 3 ) . ر . ك : الغدير ، ج 1 ، ص 198 ، نقل از : ابن عقده ؛ مروج الذهب ، ج 2 ، ص 431 و 432 ؛ مناقب ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص 11 و 12 ؛ ينابيع الموده ، ص 482 .