شيخ نجيب الدّين على بن حسن بن مظاهر حلّى
شيخ معاصر در امل الآمل مىنويسد : وى فاضلى فقيه و بزرگوار بوده است « 1 » .
سيّد نور الدّين على بن سيّد زاهد حسين بن ابى الحسن حسينى موسوى عاملى جبعى
وى پدر صاحب مدارك و از بزرگان فقها بوده و از شهيد ثانى روايت مىكرده است و بهطورىكه از اجازه شيخ محمد بن شيخ حسن فرزند شهيد ثانى و سيد محمّد صاحب مدارك - كه هر دو تن در ضمن اجازهء مزبور را به ملا محمد امين استرآبادى هم دادهاند - برمىآيد ، شيخ حسن فرزند شهيد ثانى و سيد محمد صاحب مدارك از وى روايت مىكردهاند .
شيخ معاصر در امل الآمل « 2 » گويد : سيّد نور الدّين على بن حسين بن ابى الحسن موسوى عاملى جبعى از شاگردان شهيد ثانى و فاضلى دانشور و كاملى محقّق بود . ابن عودى عاملى در تاريخش كه در احوال شهيد ثانى تدوين نموده است از وى بسيار تجليل به عمل آورده و از او ستايش بسزايى انجام داده است « 3 » .
هامش
- به دستور رفتار كرد از آن بيمارى نجات يافت . سپس به بيمارى پدرش كه در بالا اشاره شد پرداخته است .
پس از آن حديثى از سرائر نقل كرده ، مبنى بر اينكه هركس دعاى مزبور را هر روز سى مرتبه بخواند نود و نه نوع بلا كه آسانترين آنها جذام است از وى زايل مىشود . بنابراين اختلاف در روايت بوده نه آنكه به نوشتهء على اكبر همدانى سهو القلمى رخ داده باشد . در اوايل بحار بيش از آنچه در پاورقى نوشتيم نيامده است - م .
( 1 ) - امل الآمل ، ج 2 ، ص 178 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ج 1 ، ص 119 .
( 3 ) - مراد از تاريخ مزبور همان بغية المريد در شرح احوال شهيد است كه بهاء الدّين بن عودى آن را تأليف كرده و بخشى از آن در الدر المنثور شيخ على بن محمد نوادهء شهيد آورده شده است . ابن عودى -