خواجه نصير طوسى خواهيم گفت ، از وى اجازه داشته است ، و از آن اجازه برمىآيد كه معين الدّين ، از سيد بن زهره حلبى روايت مىكرده است و نام و نسب خود را ، به طورى كه ما در آغاز اين ترجمه ايراد كرديم ، آورده است و از آن اجازه استفاده مىشود كه آثار چندى دارد و تاريخ اين اجازه سال 619 هجرى است « 1 » .
چنانكه در آغاز اين ترجمه نوشتيم ، لقب او : معين الدّين است در عين حال به خط شيخ عبد الصمد برادر شيخ بهايى در تعليقات كه بر رساله فرائض خواجه نصير طوسى نوشته ، اظهار داشته ، لقب او معزّ الدّين است .
مؤلف گويد : اين نظريه بيرون از تأمل نيست ، بنابراين ، يا بايد گفت معزّ الدّين ، تصحيف معين الدّين است و يا نارسايى خط شيخ عبد الصمد موجب چنين اشتباهى براى كاتبان شده است . و يا نظر به اين است كه معمول حداكثر عرب آن بوده كه معين را به شكل معن مىنويسند . و مؤيد لقب معين الدّين ، آن است كه خود خواجه نصير ، در رساله فرائض در فصل نصيب ذى القرابتين و القرابات ، چنين مىنويسد : اينك براى اثبات بيان خويش به مثالى كه آن را شيخ ما ، امام سعيد معين الدّين سالم بن بدران مصرى در كتاب تحريرش ايراد كرده است ، بسنده مىكنيم .
و آن مثال اين است كه متوفى پس از خود ، پسر پسر عمهاى دارد از پدر پدرش .
هامش
( 1 ) - اين اجازه در مجلد اجازات بحار ضبط شده كه بر كتاب غنية النزوع نوشته و از آن اجازه پيدا است كه جزء سوم و حداكثر جزء دوم آن كتاب را خواجه نزد معين الدّين خوانده است و اجازه همگى آن را به حق اجازهاى كه از ابو المكارم زهره داشته ، به وى داده تا تمامى آثار او و آثار خودش را از آنچه نوشته و خواهد نوشت روايت كند و چنين امضا كرده است : سالم بن بدران بن على مازنى مصرى . و تاريخ آن 18 جمادى الآخر سال 619 هجرى بوده است - م .